เอ็นทรี่นี้ สืบเนื่องมาจากถูกเชิญไปเม้นท์ เอ็นทรี่หนึ่งชื่อว่า 027: ผมมีองค์รู้หมด.... แล้วไงเหรอคะ? เม้นท์ไปเม้นท์มา ยาวเป็นกิโล แล้วยังไม่มีทีท่าว่าจะจบ เลยเอามาทำเป็นเอ็นทรี่ใหม่ ครั้นมาเป็นเอ็นทรี่ใหม่แล้ว สองตอนแล้วก็ยังไม่จบอีก ต้องมีตอนที่ ๓ ดังนี้แล

ผมมีองค์รู้หมด ก็อย่างงี้ไง-ไตรภูมิภาคพิสดาร ตอนที่ ๑

ผมมีองค์รู้หมด ก็อย่างงี้ไง-ไตรภูมิภาคพิสดาร ตอนที่ ๒

ตอนที่แล้วได้ทำความรู้จักกับเทวดามิจฉาทิฏฐิ หรือ อสูร ไปแล้ว อารมณ์มาค้างเติ่งอยู่กับ "รุกขเทวดา" แต่ก่อนที่จะลุยเข้าไปทำความรู้จักกับท่านทั้งหลาย มาแวะจิบกาแฟ อ่านเรื่องราวประสบการณ์ตรงที่เกริ่นไว้นานแล้ว กันก่อนดีกว่า เดี๋ยวคนไม่ชอบเรื่องไตรภูมิ จะหลับกันเสียหมด จะได้ทราบความเป็นมาว่า ทำไมข้าพเจ้าถึงเชื่อเป็นตุเป็นตะได้ขนาดนี้

ย้อนกลับไปในอดีตกาล นานโคตร ราว ๗ ปีก่อน ข้าพเจ้ากำลังยืนอยู่ที่จุดสูงสุดของชีวิต มีหน้าร้านคอมฯ ในห้างใหญ่ ทำยอดขายได้ราวเดือนละ ๔-๕ ล้านบาท งานเข้ากระจายทั้งงานราชการ และงานเอกชน ให้น้องชายคุมหน้าร้าน ส่วนตัวข้าพเจ้าออกหางานข้างนอก แต่แล้วชีวิตก็ต้องมาหยุดสะดุดโค้ก กลิ้งโค่โร่ไม่เป็นท่า ประสบการณ์ตรง ของข้าพเจ้า ต่อเรื่องเข้าองค์ทรงเจ้า สามารถติดตามได้ในอัตตโนชีวประวัติของข้าพเจ้าเอง (กะว่าตายแล้วค่อยเอามาเผยแพร่นะเนี่ยะ) ดังนี้

ส่วนหนึ่งของอัตตโนชีวประวัติ (ชายหนุ่ม=ตัวข้าพเจ้าเอง)

ละครฉากใหม่มาเริ่มเอาตอนที่ มาพบกับน้องของเพื่อนแฟน (งงไหม) เป็นสาวรุ่นกระทง ที่ยังเอ๊าะแอ๊ะ โนเน๊ะไปตามวัย ทว่าแฝงไปด้วยสิ่งประหลาด นั่นคือ เธอเป็นร่างทรง เอาอีกแล้ว ชายหนุ่มรู้สึกแปลกใจตั้งแต่พบกันครั้งแรก ระคนไปด้วยความอ