บินเดี่ยว : การผจญภัยในผ้าเหลือง

ความหมายของ "ถุย" แสดงไว้ในเอ็นทรี่ tag อ่านว่า ถาก ตั่งหัก

ค่อนข้างเป็นคนสับสนในชีวิตพอควรว่า เฮ้ย...ตูอยากเรียนอะไรกันแน่ฟระ เลยเรียนแมร่ง ๔ คณะรวดไปเรยยยย....(แถมเรียน รด. ปี ๕ อีกตั่งหัก)

ถามว่า ได้อะไรบ้าง จากการเรียนหลายคณะ ก็ขอตอบว่า ได้การลงทะเบียนเรียนที่อัศจรรย์ เหลือที่จะกล่าว วิชาความรู้ ไม่ค่อยได้อะไรร๊อก... อ๋อ...อีกอย่าง ได้เพื่อนหง่ะ (เพื่อนนี่ สำคัญเสียยิ่งกว่า วิชาใด ๆ ในโลกนี้เสียอีก)

กระดาษปะผนัง วอลล์เปเปอร์ ที่ชื่อว่า ปริญญาบัตร ข้าพเจ้าไม่เคยศรัทธามันเลย พับเผื่อยสิ สำหรับข้าพเจ้า มันเป็นแค่กระดาษใบหนึ่ง เอาไปเบิกทางที่คนทั่วไปในสังคมเขายอมรับ เพื่อจักได้มีโอกาสโชว์ศักยภาพที่แท้จริง มากกว่า (หากไม่มีกระดาษใบนี้่ แค่โอกาสยังไม่มีเลยครับ) ข้าพเจ้าเชื่อในสัญชาตญาณมากกว่า คนจะเป็นนักธุรกิจ มันก็มีแววมาตั้งแต่ประถม มัธยม แล้ว ไม่ใช่มาสร้างกันได้ด้วยทฤษฎีการทำธุรกิจ จากเท็กซ์บุ๊ค ซึ่งก็มาจากการศึกษาแนวความคิด ของผู้ที่มีสัญชาตญาณในการทำธุรกิจ แล้วประสบความสำเร็จ หลาย ๆ ท่านในอดีต

อย่าง SWOT Analysis (Strength, Weakness, Opportunities, Threats) นี่ พวกอากง อาม่า ที่ประสบความสำเร็จก็ทำอยู่แล้วครับ ไม่ต้องเรียน เพียงแต่การวิเคราะห์พวกนี้ ท่านได้มันมาจาก การทำงานอย่างหนักเป็นเวลานาน หากเราไม่ต้องการทำงานหนักเช่นนั้นแล้วมาได้ทฤษฎีเอาตอนแก่ ๆ ก็ควรเอาประสบการณ์อันยาวนานของท่านทั้งหลาย ที่เขารวบรวมไว้แล้วในหนังสือเรียน มาเรียนไว้เป็นพื้นฐานครับ ส่วนของจริง ก็ต้องได้มาจากการทำงานนั่นแล

สิ่งสำคัญเลยหากจะเลียนแบบการเรียนหลายคณะของข้าพเจ้า ท่านต้องมี "ความบ้า" เต็มพิกัด มิฉะนั้นจะท้อไปเสียก่อน

แต่ความจริง เป็นสิ่งที่ไม่ควรลอกเลียนแบบมั่ก ๆ เลยครับ เพราะจะถูกจับข้อหาละเมิดลิขสิทธิ์ และไม่ค่อยมีประโยชน์อะไร สู้เอาเวลาไปทำกิจกรรม หรือฝึกงานไม่ได้ (แต่สำหรับข้าพเจ้า เรียนเอามันครับ ได้ประโยชน์หรือไม่ ไม่ค่อยได้ใส่ใจ)

อุปกรณ์สำคัญที่ต้องมีในการเรียนหลายคณะ คือ "รถ" ครับ (หรือหาเรียนมหาลัยที่อยู่ใกล้ ๆ กัน) รถยนต์นะครับ ไม่ใช่รถจักรยาน ข้าพเจ้าเคยปั่นจักรยานจากสามย่าน ไป ถ.รามคำแหง ประมาณ ๓๐ กม. ต่อวัน ทำได้อยู่เดือนเดียวครับ ก็ต้องยอมแพ้

ตอนนั้นต้องพกชุดนักศึกษา และอุปกรณ์อาบน้ำ ใส่เป้ไปด้วยครับ พอถึงอีกมหาลัยหนึ่ง ก็ไปอาบน้ำ เปลี่ยนชุด ไม่งั้นคนนั่งเรียนข้าง ๆ อาจเป็นลมได้

ช่วงนั้นร่างกายแข็งแรงเป็นพิเศษ ถึงกระนั้นก็ไปน็อคเอา แถว ๆ ลาดพร้าวครับ(ขากลับบ้าน) เพิ่งรู้ว่า อาการ "ที่สุดของกล้ามเนื้อ" เป็นอย่างไร ไม่น่าเชื่อเลยว่า แม้จะปรับเกียร์จักรยานลงจนสุดแล้ว ยังไม่มีแรงถีบเลย (ปกติเกียร์พวกนี้จะเอาไว้ใช้ตอนขึ้นเขา เบาแรงมาก ๆ แล้ว ถ้าเอามาปั่นทางราบ) ตะคริวกินอีกต่างหาก

และเดี๋ยวนี้มหาลัยมันย้ายไกลออกไปจากเดิม อีกหลายสิบกิโล ไม่มีรถตายแน่ ๆ ครับ คงไม่มีใครสามารถเลียนแบบข้าพเจ้าได้แล้วแล

มาเข้าเรื่องกันดีก่า สิ่งที่น่าภาคภูมิใจของการเรียนหลายคณะ คือ การลงทะเบียนเรียนครับ การลงทะเบียนเรียนนี้มาค้นพบสัจธรรม เอาตอน ปี ๑ เทอม ๒ ครับ เทอมแรกยังโง่ ๆ กับการลงทะเบียนเรียน ลงตามเพื่อนไปว่างั้นเฮอะ เวลาสอบเวลาเรียน ของสองมหาลัย เลยตีกันมั่วไปหมด ต้องขาดเรียนบ้าง ต้องขอใบรับรองแพทย์กันเป็นระวิง เพื่อขอสอบทีหลังบ้าง(หลัง ๆ พวกอ่านหนังสือไม่ทัน เอาไปทำตามกันเยอะ เดี๋ยวนี้เลยทำแทบไม่ได้แล้ว) ส่วนมหาลัยที่ ๓ เวลาเรียนไม่มีเช็คชื่อ เวลาสอบก็ทิ้งห่างออกไปมากครับ ไม่ค่อยมีปัญหา

พอขึ้นเทอม ๒ ก็เริ่มฉลาดครับ ตารางเรียนที่เขาประกาศกัน จะระบุเวลาสอบไว้ด้วย ก็เอาของทั้งสองมหาลัย มาเทียบกัน อย่างหลัก ๆ คงต้องยืนลงทะเบียนมหาลัยแรก ที่เราตั้งใจจะเรียนเป็นหลักไว้ก่อน จากนั้นก็ตรวจสอบวันสอบของมหาลัยที่ ๒ เมื่อได้วิชาที่เพื่อน ๆ เขาเรียนกันบ้าง และเวลาสอบไม่ชนกัน มาแล้ว ก็มาเทียบเวลาเรียนครับ ซึ่งบางวิชาจะมีเรียนภาคค่ำ สามารถไปลงเรียนได้วิชา สองวิชาครับ มีนต่ำอีกต่างหาก อาจได้เอได้ง่าย ๆ หากเขาไม่ให้ลงทะเบียน สามารถไปทำเรื่องขอเรียนภาคค่ำเป็นรายวิชาได้ครับ พยายามอย่าให้วันสอบชิดกันเกินไป จะดูหนังสือไม่ทันครับ

พยายามลงทะเบียนเรียนวิชาที่มีคาบเรียน ต่อ ๆ กัน รวมวิชาที่เรียนในมหาลัยเดียวกัน ไว้ด้วยกัน เช่น ช่วงเช้า เรียนมหาลัยที่ ๑ ช่วงบ่ายขับรถไปเรียนมหาลัยที่ ๒ หรือ วันจันทร์เรียนมหาลัยที่ ๑ วันอังคารเรียนมหาลัยที่ ๒ เป็นต้น

ถ้าเทียบกัน จนแล้วจนรอด วันเรียน ก็ชนกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ หรือเวลาเรียนไม่สามารถแพ็คให้มารวม ๆ กันในวันเดียวกัน หรือใกล้กันได้ ลองไปค้นหาวิชาที่เรียนในปีสูง ๆ ขึ้นไป มาดูครับ สังเกตุดูครับว่า วิชาที่เรียนกันตอนปีสูง ๆ ขึ้นไป บางวิชา จะไม่มี pre-requisite หรือ เป็นวิชาที่ไม่ต้องเรียนวิชาใด ๆ มาก่อน วิชาเหล่านี้แหละ ที่สามารถดึงมาเรียนก่อนได้ วิชาพวกนี้ส่วนใหญ่ รหัสวิชาจะไล่ไปตามปีครับ เช่น ปี ๑ ก็เป็น EN101 ปี ๒ ก็เป็น EN201 เป็นต้น หรือ จะเป็นพวกวิชาเลือกก็ได้ครับ พวกวิชาจริยธรรม กีฬา ภาษาอังกฤษ พวกนี้ดึงมาเรียนก่อนได้หมด (แต่สำหรับข้าพเจ้า วิชาพวกนี้ จะเก็บไว้ปีท้าย ๆ ครับ เวลาหาวิชาลงไม่ได้แล้ว เพราะเวลาเรียน หรือเวลาสอบ ชนกัน) การดึงวิชาปีสูง ๆ ที่ไม่ได้อยู่ในการลงทะเบียนเรียนปกติ บางทีต้องพึ่ง bulletin ครับ ไม่รู้ภาษาไทยเขาเรียกอะไร จะเป็นหนังสือที่ได้รับมาตอนปี ๑ ครับ ตอนลงทะเบียนเรียนครั้งแรก จะมีบอกว่า เราต้องเรียนกี่หน่วยกิต ต้องเรียนวิชาอะไรบ้าง หนังสือพวกนี้ ไม่ค่อยมีคนสนใจครับ เพราะการลงทะเบียนเรียนแบบปกติ จะมีแบบฟอร์มมาตรฐานไว้ให้ ไม่ต้องเลือกเรียนเอง

แต่มันสำคัญมากสำหรับพวกคนประเภท บ้า ๆ อย่างข้าพเจ้า

ทำไปเรื่อย ๆ แล้วจะทราบเองครับว่า ต้องลงวิชาใด ก่อน หรือหลัง เพราะใน bulletin จะมีบอกวิชา pre-requisite ไว้ด้วย หากเล็งจะลงวิชานี้ ก็ต้องลงวิชานั้นก่อน เป็นต้น ทำบ่อย ๆ ก็จะชำนิชำนาญ แล้วจะพบว่า ชีวิตมหาลัยของเราออกแบบได้ ไม่จำเป็นต้องติดกับรูปแบบ ที่เขาวางไว้ให้แต่อย่างใด

ในคณะที่ค่อนข้างสนิทกัน รุ่นพี่รุ่นน้องจำหน้ากันได้ ถ้าไม่อยากตกเป็นขี้ปากรุ่นน้องว่า พี่มาเรียนอะไรเอาป่านนี้ ก็จัดการเก็บวิชาปี ๑ ปี ๒ ให้เหี้ยนครับ พอขึ้นปีสาม ก็จะแยกย้ายกันเข้าภาควิชาของตัวเอง วิชาเหล่านั้น แม้ต้องไปเรียนกับรุ่นน้อง ก็เป็นรุ่นน้องในภาควิชาไม่กี่คนครับ สามารถไปแก้ต่างได้ไม่ยาก

ข้าพเจ้าเคยลงทะเบียนเรียนสูงสุด เทอมเดียวกว่า ๖๐ หน่วยกิต ก็สามารถทำได้ครับ ไม่มีปัญหา

เคล็ดไม่ลับพวกนี้ แม้ท่านทั้งหลาย จะไม่ได้บ้าตามข้าพเจ้า แต่ก็สามารถนำไปประยุกต์ใช้ กับวัตถุประสงค์อย่างอื่น เช่น อยากทำงานไปด้วย เรียนไปด้วย หรืออยากเลี้ยงลูกไปด้วย เรียนไปด้วย การวางแผนการเรียนล่วงหน้า เป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่งยวด

ฝึก ๆ เข้าไว้ครับ พอจบมา ก็ไปสมัครเป็นเลขาฯครับ จะจัดตารางเวลาการประชุมเก่งมากเลย ... ฮ่า ฮ่า ฮ่า เอิ๊ก

เอวังก็มีด้วยประการฉะนี้ ฯ

ปล. ตั้งแต่ลงทะเบียนเรียนมหาลัยมา ม.รามคำแหง เป็นมหาลัยที่มีระบบการลงทะเบียนเรียนเจ๋งที่สุดครับ รวดเร็ว และไฮเทค(ใช้ระบบฝนดินสอดำมาก่อนใครเพื่อนเลยครับ) ส่วนมหาลัยที่ห่วยที่สุด ก็อยู่ย่านเดียวกัน บางทีรอลงทะเบียนเรียนเป็นวัน ๆ เลยครับ ทั้งที่นักศึกษา ก็น้อยกว่า ม.รามคำแหงมาก ไม่รู้เดี๋ยวนี้ หายลำเค็ญหรือยัง สมัยก่อน ต้องแย่งกันลงทะเบียนเรียนด้วย เพราะห้องเรียนหนึ่ง จุนักศึกษาได้เพียง ๖๐ คน เกินนั้น ลงทะเบียนแล้วก็จะเด้งออก ครับ (บางทีอุตส่าห์วางแผนมาเสียดิบดี แต่ต้องมาน้ำตาซึม เพราะห้องเรียนเต็มครับ)

Tag เรียนธรรมะ อย่างคนมีกึ๋น

edit @ 7 Oct 2008 16:33:14 by Dhammasarokikku