บินเดี่ยว : การผจญภัยในผ้าเหลือง

ถุย หรือ แถกย้อนอดีตมาจนถึงรอบรองชนะเลิศ ศึกแบนตั้มเวท ชิงลูกโลกทองแดง ระหว่างนิสิตปี ๑ ทุกคณะ ระหว่าง มุมแดง เชอรี่ ส. สถาปูด กับมุมน้ำเงิน ยักษ์ปักหลั่น ศิษย์หอพัก วันนี้จะชกกัน ๓ ยก ยกที่ ๑ เริ่มได้ แก๊งงง....

เสียงระฆังดังแล้ว หัวใจหนุ่มทรหด ย่างออกจากมุมแดง อย่างไม่เร่งรีบ เพราะไม่รู้จะเอาอะไรไปสู้กับเขา เสียงเชียร์ดังสนั่นจากทั้งสองฝ่าย แต่ในหูชายหนุ่มกลับเงียบงัน เดินหน้าเข้าแลกหมัด ทั้งที่กล้ามเนื้อยังไม่คลายความเจ็บปวด ไม่มีฟุตเวิร์ค ไม่มีโยกหลบ ไม่มีศิลปะในการต่อสู้ใดใด มีแต่หัวใจพองคับอก และก้าวย่างที่มั่นคง

ทำไมหรือ?

เพราะวันนี้ นอกจากเขาเดินหน้าเข้าแลกหมัดคู่ต่อสู้ เพื่อชื่อเสียงของคณะแล้ว เขายังพกเอากำลังใจเกินร้อย M-150 มาด้วย

สมัยหนึ่ง ชายหนุ่มเดินเข้ามาในคณะอย่างเอ๋ออ๋า ไม่รู้ต้องทำอย่างไรบ้าง เพราะเขารับน้องกันไปหลายรอบแล้ว รุ่นพี่มาช่วยปูโต๊ะกันสวยงาม ก็มีเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่ง ที่นั่งใกล้กัน คอยดูแล เอาใจใส่ แนะนำประการต่าง ๆ ให้ แล้วเลยหลงชอบเธอเข้า โดยไม่ได้ตั้งใจ วันนี้ชายหนุ่มให้คำมั่นอย่างอาจหาญโดยไม่เจียมสังขารว่า จะเอาเหรียญอะไรก็ตามที่ไ้ด้จากชัยชนะ มากำนัลฝากเธอให้จงได้ จากที่เคยขึ้นสังเวียนผ้าใบเพียงเพื่อคณะ อย่างไร้จุดหมาย วันนี้จึงมีกำลังใจเต็มเปี่ยม

ทั้งที่ร่างกายมันไม่ไหวแล้ว แต่เดินหน้าสู้สุดใจขาดดิ้น ไม่เกรงแม้ต้องแลกหมัดกับคู่ต่อสู้ที่สูงกว่า สมบูรณ์กว่า ช่วงชกยาวกว่า ว่องไวกว่า ชกไป บางทีก็วืดลม (เพราะแขนสั้น) เวลาชกวืดนี่ มันเสียพลังงานเสียยิ่งกว่า ออกหมัดฮุ๊คเสียอีก และตอนนี้ กำลังก็เหลืออยู่ไม่มาก คู่ต่อสู้ออกหมัดทีไรก็โดนทุกที เพราะไม่คิดจะหลบ มองอะไรก็ไม่เห็น จะไปหลบได้อย่างไร ชายหนุ่มผ่านยกแรกไปอย่างยากเย็น

กลับเข้ามาที่มุมอย่างเหนื่อยล้า อาการเจ็บกล้ามเนื้อทวีขึ้นจนเกือบทนไม่ได้ ยกแขนแทบไม่ขึ้น ๑ นาทีแห่งการพัก ผ่านไปอย่างรวดเร็ว การที่รุ่นพี่มาช่วยกันเฟ้นนวด บอกคำแนะนำต่าง ๆ ยกการ์ดให้สูง ให้เข้าคลุกวงใน ให้ชกลำตัว อะไรต่าง ๆ มันไม่มีประโยชน์เอาเสียเลย เพราะแค่จะยกแขนยังแทบไม่มีแรง

แก๊งงงง.... ระฆังยกสองดังแล้ว

เดินออกจากมุมไป อย่างไร้ความหวัง ยกขาแต่ละก้าวช่างหนักหน่วง ราวกับมีโซ่หนัก ๆ ล่ามอยู่ ภาพเหตุการณ์ต่าง ๆ ดูเหมือนเป็นภาพสโลว์โมชั่น ปั๊ก ๆ ๆ เสียงนวมของคู่ต่อสู้ กระทบเข้ากับเฮดการ์ดของชายหนุ่มครั้งแล้วครั้งเล่า จนหูอื้อ แต่ชายหนุ่มไม่รู้สึกสะทกสะท้านสักเท่าไหร่ (เพราะหน้าด้านหน้าทน) เมื่อความเหน็ดเหนื่อยมันมาถึงที่สุด ก็เห็นภาพของเธอ ลอยเข้ามา โอ้... นี่เราคงไม่สามารถคว้าเหรียญใด ๆ ไปฝากเธอได้สินะ ชายหนุ่มตัดสินใจรวบรวมกำลังเฮือกสุดท้าย ปล่อยหมัดชุดออกไป ไม่นับ (ซึ่งก็ไม่กี่หมัดหรอก คง ราว ๆ ๔-๕ หมัดได้) และเมื่อแขนหมดกำลังทั้งสิ้นแล้ว แม้อีกหมัดเดียว ก็ไม่มีแรงชก จึงผละออกแล้วหันหลังให้คู่ต่อสู้ เดินเข้ามุม คิดจะยอมแพ้ ด้วยมันถึงที่สุดของร่างกายแล้ว

ชายหนุ่มกลับไปนั่งพักที่มุม ด้วยความผิดหวัง ที่ไม่สามารถนำชื่อเสียงมาสู่คณะ ไม่อาจสนองความต้องการของรุ่นพี่ และที่แย่ที่สุด คือ ทำให้เธอผิดหวัง จากคำมั่นที่ไม่เจียมสังขารของตัวเอง

ขณะกำลังก้มหน้า ยอมรับความพ่ายแพ้ อย่างหมดรูป เสียงเชียร์กลับดังกระหึ่มขึ้น ๆ จากพี่น้องผองเพื่อนในคณะนั่นเอง

เอ๊ะ.... เกิดอะไรขึ้น

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้น มองไปทางมุมน้ำเงิน เห็นเลือดสด ๆ กำลังไหลออกจากจมูกของคู่ต่อสู้ร่างยักษ์ปักหลั่นนั่น แหมะ... แหมะ

แหมะแล้วแหมะอีก ลงบนผืนผ้าใบสีครีม กระดำกระด่างนั้น

มองไปที่นวมของตัวเอง โอ... มีเลือดติดอยู่ด้วย...

. 

.  

.

แก๊ง ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ .....

.

ยุติการชก ให้คณะสถาปัตย์ชนะ RSC เฮ้ย...........................

. 

. 

. 

พี่ ๆ เพื่อน ๆ เฮโลกันเข้ามาหอบเอาสังขารหมดสภาพของชายหนุ่ม ลงจากเวทีมวย

พวกพี่ ๆ ผู้ชายดีใจกันมาก แต่เพื่อนผู้หญิง เริ่มมองชายหนุ่มด้วยสายตาแปลก ๆ

กีฬาชนิดนี้ มันไม่เท่ สำหรับผู้หญิงเอาเสียเลย มันเป็นกีฬาป่าเถื่อน

ภาพพจน์แตกต่างจากชัยชนะครั้งแรกโดยสิ้นเชิง ชายหนุ่มกลายเป็นไอ้โหด เลว ดี ไปซะแล้ว ไม่มีสาว ๆ มาอาสา เอาการบ้านไปดร๊าฟให้ เช่นคราวก่อน

ยังครับ การต่อสู้มันยังไม่จบ ตอนหน้า จะเป็นรอบชิงชนะเลิศ

นิทานชีวิตเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ข้าพเจ้าไม่ควรเขียนเรื่องการเรียน เพราะมันจะไถลเถลือกออกนอกเรื่องไปไกล

edit @ 10 Oct 2008 21:26:08 by Dhammasarokikku

edit @ 11 Oct 2008 06:45:50 by Dhammasarokikku