บินเดี่ยว : การผจญภัยในผ้าเหลือง

โบนัสเอ็นทรี่ (คล้ายโบนัสแทร็ค) สำหรับแฟนพันธุ์แท้ ครับ เป็นเอ็นทรี่ที่เขียนไว้นานแล้ว เก็บไว้เป็น draft เพราะไม่กล้าเผยสู่สายตาสาธารณชน ใครที่ไม่ได้แอด fav ไว้ จักไม่เห็นเอ็นทรี่นี้ ครับ อัพกันบล็อกเน่าไปงั้นเอง ใครยังไม่เคยอ่าน ภาค ๑ ลองย้อนไปอ่านชีวิตในวัยเยาว์สักเล็กน้อย ก่อนจะอ่านชีวิตในวัยแก่

ความหื่นพาไปอีกแล้วครับ

คำเตือน : เอ็นทรี่นี้เป็นประสบการณ์ที่ไม่น่าชื่นชมของผู้เขียนยิ่งกว่า ภาค ๑ เสียอีก เด็กอายุไม่ถึง ๑๘ ไม่ควรอ่าน หรือควรอ่านโดยมีผู้ปกครองแนะนำ และไม่ควรเลียนแบบอย่างยิ่ง ผู้เขียนมีเจตนาเขียนประสบการณ์ชีวิตให้อ่านสนุก ๆ เท่านั้น 

สมัยความบ้าดีเดือด ยังพล่านในอารมณ์มาก ๆ ก็ถูกอัญเชิญไปเป็นดาวคอมีดี้ สร้างความโปกฮาให้แก่คณะอยู่ร่ำไป จนกลายเป็นยาเสพติดของเพื่อน ๆ ขาดข้าพเจ้าไม่ได้ วันไหนไม่มีข้าพเจ้าไปด้วย ระดับความมันส์จะติดลบ ดังนั้นแม้ในเบื้องแรก ข้าพเจ้าออกจะไม่นิยมท่องราตรีเอาเสียเลย เดือนละครั้ง ข้าพเจ้าก็ยังรู้สึกว่า มันถี่เกินไป แต่สุดท้ายก็ถูกฉุดกระชากลากถู ต้องไปจนได้ สารพัดคำแดกดันจะนำมาใช้ โดยมีคำว่า "ไอ้เพื่อนใจหมา" ถูกนำมาใช้กดดันบ่อยที่สุด ยามที่ข้าพเจ้าอิดออด ไม่อยากไป และในช่วงท้าย เมื่อไปถี่เข้า ข้าพเจ้าก็เริ่มติดใจชีวิตกลางคืน

การออกท่องราตรีของข้าพเจ้านั้น หากชายใดมีจิตใจฝักใฝ่พิศมัยการท่องราตรีแล้วไซร้ ก็อาจนึกอิจฉารมณ์ข้าพเจ้าอยู่มากทีเดียว เนื่องจากแต่ละสถานท่องเที่ยว ที่ข้าพเจ้าไปเยือนบ่อย จนแทบจะเป็นบ้านหลังที่สอง หลังที่สาม จัดว่าอยู่ในเกรดท็อปคลาสของกรุงเทพฯ ทีเดียว หากท่านไม่รู้อิโหน่อิเหน่ เดินเข้าไปเที่ยว โดยมิได้เปิดเมมเบอร์ไว้ เวลาเช็คบิลท่านอาจจะลมจับได้ เพราะคืนหนึ่งเกินหมื่น

แต่ด้วยความฮาไม่มีลิมิต ประหนึ่งตลกคาเฟ่ฝืด ๆ ของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก็ถูกเชื้อเชิญไปเป็นประจำ และข้ออ้างที่แสนจะใจหมาของข้าพเจ้าคือ ไม่มีตังค์หว่ะ สุดท้ายเพื่อนคู่หูจึงจัดการค่าใช้จ่ายให้ทั้งสิ้น แม้ข้าพเจ้าจะเป็นมนุษย์ที่แดกเหล้าเปลืองที่สุดในโลก ยังไงก็ได้ ขอให้มาเฮอะ

โจ๊กสตอรี่ ในสถานบันเทิง จึงมีมากเหลือคณานับ

หนึ่งในประสบการณ์เร้าใจที่สุดในชีวิต คือ เธอชวนขึ้นห้อง ครับ

เธอเป็นใคร?

เธอเป็นคนสวยมาก ๆ ครับ

เธอเป็นสาวโคโยตี้

เพื่อนข้าพเจ้าคนหนึ่ง ขนานนามให้เหล่าสาวโคโยตี้ว่า เธอเป็นปลาตู้ครับ สวย เอ๊กซ์ น่ารัก เร้าใจ และสารพัดคำ สุดจะนำมาบรรยายหมดได้ แต่จับต้องไม่ได้ครับ เธอว่ายน้ำอยู่ในตู้

ข้าพเจ้าเห็นด้วยสุดฤทธิ์ ข้าพเจ้าจึงไม่เคยสนใจจะจีบพวกเธอเลย (เป็นข้ออ้างมากกว่า ครับ ความจริงไม่มีตังค์ต่างหาก จีบสาวพวกนี้ ใช้ตังค์เยอะมากครับ)

ปกติพอเหล้าเข้าปากแล้ว ข้าพเจ้าก็จะไปแด๊นซ์กระจาย ครับ ไม่เคยสนใจสิ่งอื่น มากไปกว่า การแด๊นซ์ คนอื่นคงคิดว่า แมร่งไปตายอดตายอยาก การเต้นรำ มาจากไหนฟระ (ก็จากคลาส "ริทึ่มมิค" หรือ "ลีลาศ" ไงเฟร้ย)

บางทีข้าพเจ้าก็ไปเต้นท่าลิงอุรังอุตัง หรือคิงคอง อยู่ในคลับไฮโซโคตร ๆ จนเขาตื่นตกใจ แหวกทางให้ข้าพเจ้าเต้นครับ ปกติคลับพวกนั้น เขาใช้นิ้วเต้นกันครับ ท่าเต้นต้องออกแนวเท่ห์ไว้ก่อน เอาไว้เกี่ยวหญิง หรือไม่ก็เซ็กซี่ล็อคคอชาย ข้าพเจ้าจึงมักเป็นวัตถุแปลกปลอมในแวดวงไฮโซสม่ำเสมอ เนื่องจาก กูเต้น เพราะกูอยากเต้น

และแล้วเธอก็เข้ามาครับ เธอคงชอบของแปลก

เธอสวยจัดเลยครับ ไม่ใช่สวยธรรมดา จากคำบอกเล่าของเพื่อน หุ่นเธอก็ดีด้วย ค่อนข้างเพอร์เฟ็ค แต่หุ่น ก็เป็นสิ่งที่ข้าพเจ้าไ่ม่เคยสนใจอีกเช่นกัน ดูไม่เป็น

เคยถามเพื่อนอยู่เหมือนกันว่า ไอ้ที่เขาว่า ผู้หญิงหุ่นดีนี่ เขาดูกันยังไง ข้อแนะนำก็พร่างพรูจากปากเพื่อน พร้อมเสริมให้ใช้จินตนาการเพิ่มเติมไปด้วย

เอวต้องคอด นมเป็นนม ตูดเป็นตูด ...เฮ้อ... ข้าพเจ้าฟังแล้ว ก็ยังจินตนาการต่อไปไม่ออกอยู่ดีว่า มันทำให้เกิดอารมณ์ทางเพศได้อย่างไร

ดูลีลาที่เธอเต้นสิ นี่ถ้า... แล้ว... ก็... อื้อฮือ เห็นภาพไหม? หื่นหรือยัง? ไม่เห็น แล้วก็ไม่หื่นหว่ะ

โอย... ไอ้พวกที่เพื่อนไปชอบนี่ เอวบางจนรู้สึกว่า แค่เตะเบา ๆ ก็คงหักกลาง ไม่รู้จะคอด จะบาง กันไปถึงไหน

แล้วไอ้ความผอม กับนมนี่ มันก็ไปด้วยกัน ผอมมาก ๆ นมก็แฟบ คุณพี่เล่นจะให้นมใหญ่ เอวบาง มึงจะบ้าเรอะ มนุษย์ต่างดาว หรือไม่ก็คนพิการแล้วมั๊งนั่น ข้าพเจ้าเคยเห็นแต่ในการ์ตูน

แต่วิทยาศาสตร์ ก็สามารถสรรสร้าง ผู้หญิงประหลาด นมโต แต่หน้าท้องแบนราบ เหมือนในการ์ตูน ออกมาได้แฮะ

ไม่ใช่กับเธอนะ เธอมาแบบออริจินัล ทั้งตัว มีดหมอไม่เคยเฉียดใกล้เธอ เธอสวยโดยธรรมชาติ

ร้านรวงเลิกแล้ว เธอให้ไปส่งที่ห้อง เฮ้ย.... มันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในรอบ ๑๐ ปีของชีวิตนกฮูกแร๊พโย่อย่างข้าพเจ้า

หน้าข้าพเจ้าก็ไม่ได้หล่อ ไม่ได้สูงเท่ห์ ไม่ได้เป็นเด็กเอ๊าะ ๆ น่าเคี้ยวหญ้าอ่อน ปากก็หมาอย่างกับกรรไกร คำหวานสักคำก็ไม่เคยโผล่ออกมา และที่สำคัญ แมร่งกระเป๋าแห้ง เป็นเสน่ห์อันยากมากที่ผู้หญิงทั้งกลางคืน และกลางวัน จะมาหลงใหล มันเกิดอะไรขึ้นวะเนี่ยะ เธอไปกินอะไรผิดสำแดงมาแน่ ๆ

หรือเธอชอบของแปลก?

หลากหลายคำถามประเดประดังเข้ามาให้ครุ่นคิดไปตลอดทาง ขณะที่กำลังเดินตามเธอต้อย ๆ ขึ้นไปบนคอนโด

ที่สำคัญนะ จะเป็นที่รู้กันว่า ร้อยทั้งร้อยเธอทั้งหลาย มักจะปิดบังตำแหน่งห้องพักที่แน่นอนของเธอ อย่างมากก็ให้มาส่งที่ใต้ถุนคอนโด เพราะมักมีเหตุพวกผู้ชายหื่น ตามตื้อถึงห้อง ให้รำคาญหัวใจ แต่นี่เธอกำลังเดินนำ พาข้าพเจ้าขึ้นไปบนห้องเธอ เจ้ย.... วันนี้มันวันอะไรฟระเนี่ยะ วันฮาโลวีนหรือเปล่า เขาปล่อยผีตนใดมาดลใจเธอฟระ ถ้ารู้ ข้าพเจ้าจะได้ตบรางวัล

แอ๊ดดด.... เธอเปิดประตู แล้วเชื้อเชิญ "เข้ามาข้างในก่อนสิ" อู๊ย... แม่เจ้าโวย อะไรมันจะโชคดีขนาดนี้วะเนี่ยะ เธอชวนเข้าห้องเองอีกต่างหาก ปกติ เหล่าเสือหิวทั้งหลาย ต้องพยาย๊ามพยายาม ทำอย่างไรก็ได้ ขอให้เข้าห้องเธอให้ได้ อ้างว่า เมาขับรถไม่ไหวบ้างละ อ้างว่ากลับบ้านไม่ได้บ้างละ น้ำมันหมด ยางแตก ฝนตก รถเสีย เมียไม่อยู่ สารพัดข้ออ้าง แต่พวกเธอก็มักปฏิเสธเสียงเรียบ ๆ ด้วยคำว่า "ขับรถกลับบ้านดี ๆ นะคะ จุ๊พ ๆ รักนะ พรุ่งนี้เจอกัน"

เหล่าเสือโหย ต้องคอตก ขับรถกลับบ้านอย่างเดียวดาย

ทว่่าตื่นเต้นดีใจอยู่ได้วิสองวิเท่านั้นแหละ พอก้าวเข้าไปในห้องแล้ว ต้องผงะ...

มีผู้ชายอยู่ ๒ คน คนหนึ่งอ้วน ๆ อีกคนหน้าเหมือนโจร นั่งอยู่ก่อนแล้ว

เอ่อ... นึกว่าเจ๊ชวนข้าพเจ้ามาเล่นจ้ำจี้ซะอีก เอ๊ะ... หรือว่า เจ๊เธอชอบแบบเป็นคณะบุคคล

จะอย่างไรก็เถอะ ตอนนี้ข้าพเจ้ารู้สึกน้ำลายเหนียวหนับจับใจ กลืนลงคอลำบากเหลือเกิน อากาศในห้อง ก็พลันเย็นวาบไปถึงสันหลัง ทั้งที่เหงื่อยังซึม ๆ อยู่เลย จากการเดินขึ้นบันได อยากกลับบ้านขึ้นมากระทันหัน ทำไงดีหนอ ทำไมเธอถึงพาข้าพเจ้ามาเจอ ผอ-สระ-อัว ของเธอด้วยฟระ นี่แมร่งจะเก็บกรูป่าวฟระ พรุ่งนี้ข้าพเจ้าจะขึ้นหน้าหนึ่ง ฆ่าหนุ่มตี๋ชิงทรัพย์ อัดถั่วดำ ก่อนฆ่าปาดคอ หมกศพในคอนโดชื่อดัง หรือเปล่าเนี่ยะ ข้าพเจ้ารีบชิ่งขอตัวเข้าห้องน้ำ เอาตังค์ที่มีในตัว ไปซ่อนไว้ในถุงเท้าให้หมด ออกมาทำหน้าปั้นจิ้มปั้นเจ๋อซื่อ ๆ โง่ ๆ เหมือนเดิม เอาวะ ไหน ๆ ก็มาแล้ว ก็ชวนคุยกลบเกลื่อน ทำตัวเหมือนเป็นเรื่องปกติ ไถ่ถามว่า เป็นใคร มาจากไหน ได้ความว่า คนอ้วน เป็นนักเที่ยวอยู่ฝั่งธนฯ น่าจะประกอบอาชีพเภสัชกร เป็นอาชีพเสริม ส่วนคนหน้าโหด เป็นนักร้องในผับที่คนอ้วนไปเที่ยว มีงานบอดี้การ์ดเป็นอาชีพเสริม

พอเขาทราบว่า ข้าพเจ้าอายุสามสิบ ก็แสดงอาการไม่พอใจทันที ประมาณว่า เฮ้ย... เจ๊ไปพาไอ้แก่นี่มาทำไมเนี่ยะ บอกให้ไปพาเด็ก ๆ มา (ไม่อยากจะบอกเลยว่า ภูมิใจจัง เขาคิดว่า ข้าพเจ้าอายุยี่สิบกว่า ๆ)

กว่าจะรู้ว่า อะไรเป็นอะไร  ข้าพเจ้าก็ถูกไถตังค์ไปซื้อ "หนม"

เฮ้อ... ก็ยังดีกว่าหมดตัวละวะ ข้าพเจ้าก็ควักเงินเจ็ดร้อย แสดงกระเป๋าให้เห็นว่า หมดตัวแล้วนะ ให้เขาไป โดยมีอีกหลายพัน ซ่อนอยู่ในถุงเท้า

โห...อะไรวะเนี่ยะ มีแค่นี้เองเหรอ มันจะไปพออะไรวะ อย่างงี้มันจะไปหนุกไร นี่ซื้อได้เม็ดเดียวเองเนี่ยะ ไอ้...(ชื่อเจ๊)... ไปพาอะไรมาวะเนี่ยะ (ได้ข่าวว่าเธอเพิ่งไปทำงานไม่กี่วัน ก็สอยแขก ซึ่งก็คือข้าพเจ้านั่นแหละ กลับบ้าน)

พวกเขากำลังจะมีพาร์ที้เล็ก ๆ กันครับ ... ซวยอีกแล้วกู หื่นผิดคิวบู๊ เจ๊แกก็สอยผิดคิวเหมือนกัน นึกว่า ข้าพเจ้ารวย

"อ๋อ...ปกติใช้แต่บัตรเครดิตครับ" ข้าพเจ้าแก้ตัวเฝื่อน ๆ

เจ๊เดินออกไปนอกห้อง เสียงสนทนาบ่งบอกว่า เจ๊จะไปซื้อหนม ที่เอเย่นต์อยู่ขึ้นไป ๒ ชั้น

หัวใจเต้นโครม ๆ กูจะออกจากสถานการณ์นี้ยังไงดีหนอ

"เฮ้ย..." คนหน้าโหดทัก หัวใจแทบวาย "นี่ตามเจ๊มา นี่ชอบเจ๊ใช่มะเนี่ยะ"

....ก็ใช่สิวะ ถามได้ เจ๊แกสวยขนาดนี้ ผู้ชายที่ไหนไม่หลงก็บ้าแล้ว....

"ป่าว... พอดีเขาชวนมาเที่ยวห้อง" ข้าพเจ้าปฏิเสธหน้าตาย พยายามทำเสียงเรียบ ๆ เนียน ๆ ทั้งที่ถ้าเขาสังเกตุฟังดี ๆ เสียงหัวใจรัวจังหวะชะชะช่า ตะลึ่งตึ่งโป๊ะ ๆ ๆ ๆ กำลังขึ้นท่อนโซโล่ กระแทกปอดอยู่อย่างเมามัน

"เฮ้ย... ไม่จริงม๊าง...  อยากมีอะไรกะเจ๊ อะดี๊... เอ้านั่น... เจ๊มาพอดีเลย เจ๊ช่วยสนองเขาหน่อยสิ เขาอยากมีอะไรกะเจ๊หน่ะ"

....จริงเหยอ..... เฮ้ย... หื่นผิดที่อีกแล้ว เดี๋ยวก็หาศพไม่เจอหรอก

"อ๋อ... ไม่ครับ พอดี ผมไม่ค่อยสนใจผู้หญิง ผมชอบผู้ชายมากกว่า" ข้าพเจ้าปฏิเสธด้วยน้ำเสียงที่น่าเชื่อถือที่สุดในชีวิต พร้อมส่งสายตาหวานเยิ้มให้ไอ้หนุ่มหน้าโหด เอาละเหวย งานนี้ต้องสอยตุ๊กตาทองให้ได้สักสองสามตัว "หุ่นอย่างพี่ หน้าตาอย่างพี่นี่ สเป็คเลยแหละ" บทพูดไปก่อน มือไม้เริ่มลวนลามตาม

ชายร่างอ้วนส่ายหน้า "ไอ้เจ๊ มันไปพาอะไรมาวะเนี่ยะ จนกรอบแล้วเสือกเป็นเกย์อีก" บ๊ะ... สำเร็จแล้วกรู ตุ๊กตาทอง ตัวที่หนึ่ง

"ไม่จริงหรอกเฮีย ผมดูออก เฮียเขาไม่ใช่เกย์หรอก มันแกล้งทำ" หนุ่มหน้าโหดแตะเบรคเบา ๆ แต่หน้าคะมำ

เอื๊อก... รู้ได้ไงฟระ ถูกริบตุ๊กตาคืนทันใด

"แหม... นี่ดูออก สงสัยจะยังไม่เคยใช่ไหมล่ะ" ข้าพเจ้าทำหน้ากรุ่มกริ่ม ผนวกระดับเสียงสูงขึ้นอีกนิด กระแดะขึ้นอีกหน่อย "มาให้ดูดซะดี ๆ มะ" พูดพลางเลียปาก อู๊ยยยส์...กรูจะรอดไหมเนี่ยะ

"เฮย.... อย่ามาตอแหลเลย แกล้งทำก็บอกมาเฮอะ"

ข้าพเจ้าก็ใจดีสู้เสือ เดินหน้าชิงรางวัลออสการ์ต่อไป "แหมเฮีย ของอย่างนี้ต้องลองก่อน ถึงจะรู้ว่า จริงหรือเปล่า" ว่าแล้วก็เริ่มถกกางเกงตัวประกอบฝ่ายชาย ให้ดูสมจริง

เฮ้ย... แมร่งเสือกให้ยอมถอดโดยดี ซิ๊กหายแล้วกรู

ข้าพเจ้าก็เลียปากแผล็บ ๆ ทำหน้าหื่นที่สุดในชีวิต จ้องกล้วยใบเขื่อง เป็นมัน พระเจ้าจอร์จ กล้วยใบนั้น อยู่ห่างหน้าออกไปไม่เกินฟุต นึกในใจ เฮ้ย....เมิงจะให้กรู "ทำ" ให้จริง ๆ เหรอวะ เจ้าคนหน้าโหดนี่ ก็ใจนักเลงเหมือนกัน เขาต้องการพิสูจน์ว่า ข้าพเจ้าเป็นเกย์จริงหรือหลอก จนข้าพเจ้าอ้าปากจะงับกล้วยแล้วนั่นแหละ เขาถึงให้เลิก

เฮ้อ..... แมร่งกว่าจะเชื่อ เล่นเอาเกือบหัวใจวาย

นี่ถ้าต้องร้องเพลงค้างคาวกินกล้วยจริง ๆ คงเป็นประสบกามไม่น่าอภิรมย์ ที่ต้องจดจำไปชั่วชีวิต

หลังจากรอดเหตุการณ์วันนั้นมาได้อย่างหวุดหวิด ข้าพเจ้าก็เข็ดขยาดการขึ้นห้องผู้หญิงกลางคืน สุ่มสี่สุ่มห้า ไปเลย ขอเป็นนักท่องราตรีแสนดี ส่งเธอแค่ข้างล่างก็พอ (ป่าวหรอก... ปกติเขาก็ไม่ให้ขึ้นอยู่แล้ว ไม่ว่า จะอยากขึ้นไปส่ง หรือไม่อยากก็ตาม)

ความจริงเรื่องนี้ยังไม่จบบริบูรณ์นะครับ แต่เนื้อหาตอนต่อจากนี้ มันไปข้องกับยาเสพติด ก็เลยไม่อยากเล่า

ยังมีเหตุการณ์แนว ๆ นี้ เกิดขึ้นอีกหลายหน ครับ จนข้าพเจ้าเริ่มหลงตัวเองว่า "กรูหล่อขึ้นป่าวฟระ"

ความจริง ไม่ใช่เลยครับ เพราะมันมีจุดร่วมอย่างหนึ่ง ที่สาว ๆ เข้ามาสนใจข้าพเจ้า คือ เธอต้องมาพร้อมยาเสพติด ตอนหลังเริ่มฉลาดครับ พอเจอเหตุการณ์ซ้ำ ๆ หลาย ๆ ครั้ง อ๋อ... นี่พวกเมิงคิดว่า กรูอัพยา มาละสิ ถึงเต้นเหมือนองค์ลง เจ้าเข้าทรงเช่นนี้่.... จบข่าว ไม่ได้หล่อขึ้นแต่อย่างใดครับ เพียงแต่ท่าเต้น บ้าพลังเหมือนพวกอัพยา เท่านั้นเอง

เอวังก็มีด้วยประการฉะนี้ ฯ

edit @ 24 Mar 2009 21:40:06 by Dhammasarokikku