นิทานรักชาติ ตอนที่ ๓

posted on 20 Oct 2008 10:03 by akkarakitt in Experience

มาแล้ว มาแล้ว หลานรักของหลวงตา อย่าเพิ่งเร่งซี หลวงตาแก่แล้ว ทำอะไรก็งก ๆ เงิ่น ๆ เอ้า... แล้วนี่หลวงตามาทำอะไรที่นี่หว่า... ลืมซะแล้ว ว้า... คนแก่ขี้หลงขี้ลืม อ้อ... มาเล่านิทานนั่นเอง แล้ว ตอนที่แล้ว หลวงตาเล่ามาถึงไหนแล้วล่ะ ใครจำได้บ้าง ไหนยกมือขึ้นซิ

โอ้ ๆ ๆ เก่งมากหลานรักของหลวงตา อะไรนะ... เก็บเอาไปฝันเลยเรอะ ดี ๆ จำเรื่องราวของบรรพชนรุ่นเก่าของเราไว้ให้ดีล่ะ จำไว้เป็นอุทาหรณ์เตือนใจ อะไรนะ... หลวงตาใจร้าย ไม่ยอมเล่าให้จบเรอะ โถ... เห็นใจหลวงตาบ้างเถ๊อะ เล่ามากแล้วเจ็บเหงือก ยิ่งเป็นโรครำมะนาดอยู่ พิมพ์มากแล้วนิ้วเป็นริดสีดวง อะ... อะไรนะ โรคริซซี่เป็นที่นิ้วไม่ได้เรอะ ไม่จริงม๊าง นี่ไงดูสิ ที่นิ้วหลวงตานี่ไง เจ็บ ๆ เนี่ยะ อ้าว... เขาเรียกตาปลาหรอกเรอะ แหม...เพิ่งรู้ ๆ หลานของตานี่เก่งจริง ๆ ไอ้ที่ตอนหนุ่ม ๆ หลวงตาชอบไปเหยียบของชาวบ้านเขา จนหน้าตาดูไม่ได้มาจนปัจจุบันใช่ไหมล่ะ ไอ้ตาปลาเนี่ยะ หลาน ๆ อย่าไปเหยียบของใครเข้าเชียวนา เดี๋ยวจะหาว่า แก่ไม่เตือน

อะ... เวิ่นเว้อมานานแล้ว หลวงตาเนี่ยะ พูดอะไรเพ้อเจ้อเรื่อยเปื่อย มาเล่านิทานต่อดีกว่า ตอนที่แล้ว ขอมดำมันยกทัพมาแล้วใช่ไหมล่ะ

การรบคราวนั้น รู้สึกสงสาร พระเจ้าพังคราชบรมกษัตริย์ เพราะกองทัพของเราไม่ได้เตรียมฝึกไว้ก่อน เมื่อกองทัพต่อกองทัพ ปะทะกันสู้กันด้วยความสามารถ ขึ้นชื่อว่าไทยพร้อมที่จะสู้จนตัวตาย เพียงแต่ทัพหน้าของเขาก็เท่ากับกองทัพเราทั้งหมดที่ยกไป แต่เมื่อทัพหน้าเขาปะทะกับเราจริง ๆ เขาก็แตกไม่เป็นขบวน นี่น้ำใจคนไทยนะหลานนะ เรื่องการรบกัน ก็ต้องตายด้วยกันทั้งสองฝ่าย แต่พอทัพหลวงของเขายกเข้ามา ปีกซ้าย ปีกขวาของเขาก็โอบเข้ามา นี่เราสู้เขาไม่ได้ตอนนี้ ตายฝ่าย ต่างตาย เขาตายมากกว่าเรา เพราะเขามากกว่าเรามากนัก เพียงเขาใช้มือดันเราก็ต้านไม่ไหวแล้ว เพราะกำลังเราน้อยกว่าเขามากนัก ทัพไทยก็