นิทานรักชาติ ตอนที่ ๘

posted on 24 Oct 2008 14:14 by akkarakitt in Experience

อู๊พซ์มาเสียหลายวันแล้วนะ หลาน ๆ เอ๋ย วันนี้หลวงตาปิ๊งไอเดียกระฉูด ได้ไอเดียการเขียน จากการไปสแล๋นแจ๋น ที่บล็อกชาวบ้านเขานั่นแหละ มาปิ๊งเอาเมื่อเช้า ตอนเดินบิณฑบาตอีกแล้ว เขียนเอ็นทรี่แต่เช้า มาเสร็จเอาก่อนเที่ยงติ๊ดนึง ขึ้นอ๊อดโป๊ดไปเรียบร้อยแล้ว ยังไม่หมดนะ ยังมีอีกเอ็นถี่หนึ่ง กำลังขมักเขม้นอยู่ นี่กลัวหลาน ๆ อารมณ์ค้าง เลยต้องมาเล่านิทานอิงประวัติศาสตร์ประจำวันสักตอนหนึ่ง

สำหรับเรื่องราวของพระเจ้าพรหมมหาราชนี่ ถ้าจะพลาดพลั้งไปบ้าง ขอหลานจงให้อภัยแก่คนเล่าด้วย เพราะคนเล่าเป็นคนแก่ ตอนนี้หลานอย่าลืมนะว่า เรากำลังพูดถึงอดีตของบรรดาบรรพบุรุษไทย ซึ่งท่านที่กล่าวมาแล้วทั้งหมด และท่านที่เกิดมาเบื้องหลังของท่านทั้งหมด เวลานี้ ชีวิตของท่านไม่มีอยู่แล้ว ในช่วงนี้เราคุยกันถึงแดนของพระธาตุจอมกิตติ ซึ่งเป็นโยนกนครเก่า กำแพงเมืองยังมีอยู่ แต่ทว่ากำแพง ก็ไม่เป็นกำแพง เมืองที่เต็มไปด้วยความสวยสดงดงาม ก็ไม่มีอยู่แล้ว และในที่สุดคนทั้งหมด ก็ตายหมด แต่คนเล่าก็ไม่แน่ใจนักว่า คนทั้งหลายที่ตายในเวลานั้น มานั่งร่วมวงคุยกับพวกเราอยู่ด้วยก็ไม่ทราบ ขอบรรดาหลานรักทั้งหมด จงอย่าเอาจิตไปติดในวัตถุ “วัตถุที่มีความสำคัญที่สุด ก็คือร่างกายของเรา ที่เราเห็นว่า ร่างกายมันเป็นเรา เป็นของเราน่ะ ความจริงมันไม่ใช่”

หลวงตามองดูหน้าหลานรักทุกคนที่นั่งทำตาแป๋ว อ่านเอ็นทรี่อยู่ในที่นี้ หลวงตาคิดว่า หลานทุกคนคงจะเกิดในสมัยนั้น แล้วก็มีการเปลี่ยนแปลง คือ ตายแล้วก็เกิด เกิดแล้วก็ตาย มีความสุขบ้าง มีความทุกข์บ้าง ในที่สุดก็ตาย แล้วก็เกิด แล้วก็ตาย มาเป็นคนสมัยนี้ นี่เป็นความรู้สึกของหลวงตาอย่างเดียว หลวงตาไม่ยืนยัน แต่ถึง