นิทานรักชาติ ตอนที่ ๙

posted on 25 Oct 2008 10:51 by akkarakitt in Experience

นั่งเขียนอีกเอ็นถี่มาแต่เมื่อวาน ไม่สำเร็จแฮะ วันนี้มาอู๊พซ์กันต่อไป จักได้ปันเวลาไปอ่านหนังสือมั่ง ตอนที่แล้วพระเอกของเรา พรหมกุมาร ประกาศกร้าว จะขยายอาณาบริเวณเขตแผ่นดินไทยออกไปอีกอย่างน้อย ๔ เท่า ด้วยวัยเพียง ๑๖ ขวบเท่านั้น มาว่ากันต่อไป

เวลาคุยกันนี่(ว่าจักขยายแผ่นดินไทยออกไป) ก็เป็นเวลาที่อยู่กับประชาชน ชาวบ้าน ไม่ใช่เวลาออกขุนนาง เพราะพระเจ้าพังคราช ท่านเสด็จไปไหน ท่านก็นุ่งกางเกงดำ คลุมเข่าลงนิดหน่อย ใส่เสื้อดำ มีผ้าขาวม้าคาด ดีไม่ดี ท่านก็แบกจอบ แบกเสียม ไปทำทุกอย่างที่เขาทำกัน ไม่เคยนั่งชี้นิ้ว เป็นเจ้า เป็นนาย ไปไหนตัวเสน่ห์ใหญ่ คือ เด็กชายพรหม คนเขาก็หมอบราบคาบแก้ว เด็กชายพรหม ก็วิ่งไปกราบเขา ว่าคุณลุง คุณป้า อย่ากราบผมเลย ผมก็เป็นลูกคนธรรมดา ๆ จะกราบผมทำไม แต่ทุกคนเขาไม่ยอม เพราะเขาเชื่อโหรพยากรณ์ว่าเด็กคนนี้จะกู้ชาติ

เป็นอันว่า เด็กชายพรหมกราบทูลพระราชบิดาว่า “ต่อไปนี้คนไทยทุกคนต้องเป็นนักรบ” พระราชบิดา ก็กล่าวว่า “ตั้งแต่ลูกเข้ามาสู่ครรภ์แม่ คนไทย เขาก็เป็นนักรบกันหมดแล้วลูก เขาฝึกปรืออาวุธกันเป็นอย่างดี” พอดีมีคุณยายคนหนึ่งอายุ ๘๐ ปี แล้วลุกขึ้นคว้าขวาน ชูขึ้นบอก “หลายเอ๋ย ถ้ายายจะต้องตาย เพราะฆ่าขอมให้ตาย ยายพร้อมตาย เพื่อความเป็นไท” แล้วยายก็แกว่งขวานให้ดู เป็นอันว่าคนไทยทุกคน ต้องการอย่างเดียวว่า เด็กชายพรหม จะเอาอะไร เขาพร้อม เมื่อเด็กชายพรหมต้องการให้คนไทยทุกคน มีชีวิตเป็นทหาร บรรดาแม่ทัพนายกองเก่า ๆ ทั้งหลายเขาฝึกอาวุธไว้แล้ว และคนไทยทุกคน ก็พร้อมอยู่แล้ว จึงร่วมกันฝึกอาวุธทันที ฝึกกันเป็นหย่อม ๆ แต่ต้องปิดบังขอม ยุทธวิธีแบ่งเป็น พลม้า พลช้าง พลราบ พลหอก พลดาบ พลธนู แยกย้ายกันออกไปฝึก ไม่ต้องเกณฑ์ เขามาฝึกกันเอง ด้วยกำลังใจ

เด็กชายพรหม ก็ปรึกษาพระราชบิดา ต่อ