อ๊าาาาาาาาา....... ขณะกำลังอ่านหนังสือเตรียมสอบ อย่างขะมักเขม้น ก็มีอันต้องมาแวะเปิดเอ็กซ์ทีนแป๊บหนึ่ง เห็นแว่บ ๆ ว่า คุณรินนา กลับมาอัพบล็อกอีกครั้ง หลังจากไปพยาบาล น้องแมวมี่สุดที่รักอยู่เสียนาน อ่านจบ ก็ว่าจะเจิมสักหน่อย ครับ แต่พิมพ์ไปพิมพ์มา ยาวอีกแล้วครับ ต่อจากนี้ คือเม้นท์ที่ตั้งใจจะเจิมไว้ที่ 060: ร้านหมอแมวแถวบ้านฉัน แต่เขียนไปเขียนมา...... จะสอบผ่านไม๊เนี่ยะตู

 

แหม... เข้าทางพอดีเลย


ว่าจะเขียนเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน เนื้อหาไม่พอขึ้นเป็นเอ็นถี่ใหม่ หลายเดือนก่อนมีคนนำหมา มาปล่อยที่วัดตัวหนึ่งครับ (ปกติมันก็มาของมันเรื่อย ๆ อะนะ) แต่เจ้านี่ หน้าตาเหมือนหมาประเทศนอก ครับ

ข้าพเจ้าเอง โดยธรรมชาติ เป็นคนไม่รักสัตว์เอาเสียเลยครับ รวมถึงเด็ก ๆ ด้วย (โอ๊ะ... แล้วเอาข้าวไปเลี้ยงหมา หรือ ไปเลี้ยงเด็กชาวเขา ได้ไงฟระเนี่ยะ) ก็ด้วยความโรบ็อต ของตัวเองนี่แล ถึงต้องพยายามทำตัวเป็นนางงาม หรือนางเอก รักสัตว์ค่ะ รักสัตว์ รักเด็กด้วยค่ะ (แต่ความจริง มันไม่ใคร่ดีขึ้นกว่าเดิมสักเท่าไหร่ จากการที่ไปนำลูกหมาแสนน่ารัก มาเลี้ยงสองตัวที่ห้อง แล้วก็ไม่รู้สึกรักมันเลย ผูกพันแค่เล็ก ๆ พอเอาไปส่งคืนแม่มัน หลังจากนั้น ๒ วัน ก็ลืมหมด เหมือนไม่เคยได้เลี้ยงหมามาก่อนในชีวิต)

สมัยบวชใหม่ ๆ นี่ อะไรที่ฝืนใจ ไม่เคยทำเลย สมัยเป็นฆราวาส ก็พยายามทำครับ ส้วม ไม่เคยล้าง ก็พยายามล้าง ผ้าไม่เคยซัก ก็พยายามซัก รถเมล์ไม่ค่อยได้นั่ง ก็นั่งมันทุกช่อต เรียกว่า สวนทางกับสมัยเป็นฆราวาส แทบจะตรงกันข้าม ไปทุกอย่างเลย เพราะคิดว่า สิ่งที่เราไม่เคยทำ ไม่ชอบทำนั่นแหละ คือ บารมีที่เรายังขาด

จะไปพระนิพพานได้ บารมีต้องเต็มใช่ไหมล่ะ

บารมีนั้นมี ๓๐ ทัศ เชียวนะจะบอกให้ ความจริงมันมีแค่ ๑๐ เท่านั้นแหละ แต่แบ่งเป็น ๓ เลเวล บารมีต้น-บารมีขั้นหน่อมแน้ม อุปบารมี-บารมีขั้นกลาง และปรมัตถบารมี-บารมีขั้นเทพ

บารมี ๑๐ อย่างนั่น ก็ได้แก่ ทานบารมี ๑, สีลบารมี ๑, เนกขัมมะบารมี ๑, ปัญญาบารมี ๑, วิริยะบารมี ๑, ขันติบารมี ๑, สัจจะบารมี ๑, อธิษฐานบารมี ๑, เมตตาบารมี ๑, อุเบกขาบารมี ๑ ใครไม่รู้จัก นิมนต์ไปอ่าน Episode V ลิงค์อยู่ด้านบน

แล้วกรรมฐาน ๔๐ กอง อะไรที่ทำได้ง่าย ๆ ก็ลุยทำให้หมด