บินเดี่ยว : การผจญภัยในผ้าเหลือง

ขออภัยประการหนึ่งก่อน ข้าพเจ้าเป็นคนที่มีชีวิตอยู่หลังเขา ไม่ได้อยู่หลังเรามานานมากแล้ว ข่าวสารบ้านเมืองก็ไม่ค่อยได้ติดตาม โทรทัศน์ก็ไม่ค่อยได้ดู ฉะนั้นข้อมูลข่าวสารที่ได้รับ อาจฝุ่นขึ้น ราจับ หยากไย่กระจาย โบราณสิ้นดี อาจตกยุค ตกสมัย และอาจมีข้อผิดพลาด

หลายปีก่อน เคยได้ดูรายการโทรทัศน์ รายการหนึ่ง ผู้จัดรายการเป็นคนที่มีชื่อเท่มาก ๆ น่าจะชื่อนิติภูมิกระมัง เขาทำสารคดีเกี่ยวกับการพัฒนาอย่างก้าวกระโดดของประเทศเวียดนาม กับการถดถอยของประเทศไทย

ขณะที่วิชาพุทธศาสตร์ ถูกถอนออกจากหลักสูตรการศึกษาภาคบังคับของประเทศไทย เหลืออยู่ติ่งเดียว ที่ประเทศเวียดนาม เมื่อสิบปีก่อน เขาใส่สิ่งแปลกประหลาดลงไปในหลักสูตร ครับ

สิ่งแปลกประหลาดนั้น ทำให้วันนี้ เวียดนามแซงหน้าประเทศไทยไปแล้วครับ ทั้งที่ทรัพยากรธรรมชาติ ทรัพยากรบุคคล หรือฮวงจุ้ยประเทศเขา ไม่ได้ดีเด่ไปกว่าประเทศไทยเลยครับ

สิ่งแปลกประหลาดที่น่าเลียนแบบมาก ๆ กระทรวงศึกษาธิการ น่าจะหันมาเอาอย่างบ้าง ไม่ใช่เอาแต่เอางบประมาณไปผลาญซื้อคอมฯเล่น แล้วก็กลายเป็นซากเทคโนโลยี สิ่งที่เขาทำ แทบไม่ได้งบประมาณแผ่นดินเลย ครับ คือ เขาให้เด็กของเขา คิดทำความดีกัน วันละอย่าง ครับ บรรจุลงไปในหลักสูตรเลยนะครับ ไม่ใช่ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของคุณครูผู้สอนวิชาจริยธรรมศึกษา หรือพุทธศาสนศึกษา

ทุก ๆ วัน เด็กจะต้องเขียนรายงาน ส่งคุณครูครับว่า วันนี้ เขาทำความดีอะไร ความดีไม่ต้องยิ่งใหญ่อะไรครับ อะไรก็ได้ เล็ก ๆ น้อย ๆ แค่ไหนก็ได้ ขอให้เรา มีจิตใจคิดจะทำ และทำ อาจจะเป็นเก็บขี้หมาหน้าบ้าน จูงคนแก่ข้ามถนน เก็บขยะชิ้นเล็ก ๆ สักชิ้นหนึ่ง ไปใส่ถังขยะ หรือรีไซเคิ้ลหนังสติ๊ก ๑ เส้น

เพียงสิบปีให้หลังครับ สองประเทศก็แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

บริษัทอินเทล และไมโครซอฟต์ สองยักษ์ใหญ่ในวงการไอที เลือกเข้าไปลงทุนในเวียดนามครับ ขณะที่คนไทยยังทะเลาะกันไม่เลิก

เกษตรกร เป็นกระดูกสันหลังของชาติ มาตั้งแต่สมัยข้าพเจ้าเป็นเด็ก บัดนี้ก็ยังเป็นกระดูกสันหลังอยู่ครับ ไม่ได้เปลี่ยนแปลง ประเทศไทยเป็นประเทศเกษตรกรรม ครับ เราเปลี่ยนกำพืดของเราไม่ได้ สิ่งที่เราพึ่งพาได้อย่างยั่งยืน ไม่ใช่อุตสาหกรรม ครับ แต่เป็นภาคเกษตรกรรม

คิดดูสิครับว่า วิกฤตของชาติมากมายขนาดนี้ ถ้าเราเป็นประเทศอุตสาหกรรม ที่พึ่งพาการลงทุนจากต่างชาติเพียงอย่างเดียว ป่านนี้ประเทศคงล้มละลายไปแล้ว เพราะเขาหนีหายสลายโต๋กันหมด

เกิดอะไรขึ้นกับประเทศที่ใช้คุณธรรมนำหน้าเศรษฐกิจครับ

และเกิดอะไรขึ้นกับประเทศที่พยายามใช้อุตสาหกรรม การค้าเสรี และการลงทุนจากต่างชาติ นำหน้าเศรษฐกิจครับ

สองสามวันก่อน ข้าพเจ้าแวะไปดูอันดับของเอ็กซ์ทีน ในเว็บทรูฮิต โอ๊ะโอ่... อยู่อันดับห้าทีเดียว ปริมาณคนดูถึงสามแสน การทำอะไรในบ้านไซเบอร์นี้ ก็น่าจะสั่นสะเทือนสังคมได้ดีทีเดียว

ในเมื่อภาครัฐ ไม่ได้ให้ความสนใจกับการปลูกฝังคุณธรรมกับเด็ก ๆ เรามาทำกันเองก็ได้ครับ ข้าพเจ้าขอยื่น แถ-แด็ก หรือ แถก หรือ ถาก (ในภาษาเยอรมัน) ซึ่งก็คือ Tag นั่นเอง ให้ทุกคนที่เข้ามาอ่านครับว่า การทำความดีอะไร ที่ท่านคิดว่า ท่านทำความดีที่สุดในชีวิต ครับ กติกาคือ

๑. ก๊อปปี้ กติกาแท็กทำความดีที่สุดในชีวิต ใส่ไว้ในเอ็นทรี่

๒. ตอบคำถาม ต่อไปนี้

๑. การทำความดีอะไร ที่ท่านรู้สึกภูมิใจที่สุด ในชีวิต ประทับใจที่สุดในชีวิต หรือ รู้สึกว่า มันเป็นความดีที่สุด ของชีวิต นึกถึงทีไร ยิ้มได้ทุกที

๒. หากท่านถูกมอบหมาย ให้ทำความดีวันละอย่าง ท่านจะทำอะไรดี ครับ

๓. ในวันพ่อแห่งชาติ ที่จะถึงนี้ ท่านอยากทำความดีอะไร ให้คุณพ่อของท่านที่บ้าน และอยากทำความดีอะไร ถวายพ่อหลวงของเราบ้าง ครับ

๓. พิมพ์ คำว่า "Tag" และ "ทำความดีที่สุดในชีวิต" ลงใน Tags แล้วส่งแท็กต่อให้คนที่ท่านสนิทอย่างน้อย ๒ คน ข้าพเจ้าขอส่งให้ คุณรินนา กับ คุณเอ็ดดี้ ก็แล้วกัน ช่วยหน่อยนะ

ก่อนจะ published ได้ไปค้นแท็กเก่า ๆ เดี๋ยวจะไปซ้ำกับใครเข้า ก็พบว่า ปีที่แล้ว ก็มีการส่งแท็กในลักษณะนี้เหมือนกัน (ขออภัยข้าพเจ้าเกิดไม่ทัน เอ้ย... เป็นสมาชิกไม่ทัน) แต่แท็กนี้ ประสงค์ใ้ห้มีการสร้างสรรค์อย่้างยั่งยืน เป็นสังคมไซเบอร์อุดมคุณธรรม ไม่ว่า ความดีที่ท่านทำ จะเล็กน้อยแค่ไหน ข้าพเจ้าอยากให้ท่านเขียนออกมาแชร์กันครับ ขอนิดหนึ่งว่า อย่าทำเพราะต้องการคำสรรเสริญ ครับ แต่ทำเพื่อสร้างค่านิยมที่ดีในสังคม ครับ

เอาละ มาประเดิมด้วยคำตอบของข้าพเจ้าเลยก็แล้วกัน 

๑. การทำความดีอะไร ที่ท่านรู้สึกภูมิใจที่สุด ในชีวิต ประทับใจที่สุดในชีวิต หรือ รู้สึกว่า มันเป็นความดีที่สุด ของชีวิต นึกถึงทีไร ยิ้มได้ทุกที

ถ้าใครติดตามอ่านบล็อกข้าพเจ้าเป็นประจำ จะทราบว่า แต่เดิมข้าพเจ้าไม่ชอบเด็ก และสัตว์เลี้ยง เห็นแก่ตัว งก เอาแต่ได้ เอาแต่ใจ ไม่คิดถึงใจผู้อื่น ไม่กล้าแสดงออก ขี้อาย สอนใครไม่เป็น รักการท่องเที่ยว ไม่เคยคิดจะทำอะไรเพื่อสังคม ห่าม คิดถึงแต่ตัวเอง ไม่เคยคิดว่าตัวเองติดหนี้อะไรประเทศชาติ หรือแผ่นดินที่เหยียบอยู่ทุกวัน ทว่าสิ่งที่ข้าพเจ้าทำแล้วรู้สึกว่าภูมิใจที่สุดในชีวิต คือ การได้สอนหนังสือเด็กชาวเขา ครับ แม้มันจะไม่ได้เป็นโล้เป็นพาย หาสาระอะไรไม่ได้มากนัก แต่มันเป็นวีรกรรมที่ตรงข้ามกับสันดานเดิมของข้าพเจ้าโดยสิ้นเชิง ครับ

๒. หากท่านถูกมอบหมาย ให้ทำความดีวันละอย่าง ท่านจะทำอะไรดี ครับ

สิ่งที่เสริมสร้างความสามัคคีของคนในชาติ ไม่ใช่การทำอะไรเพื่อประโยชน์ของตัวเอง ไม่ใช่การใช้คำหยาบคาย ไม่ใช่การแสดงออกที่ก้าวร้าว ไม่ใช่การถือตัวถือตน ถือความคิดตนเป็นใหญ่ แต่คือสิ่งที่ตรงข้ามกันกับที่กล่าวมา ครับ ได้แก่ สังคหวัตถุ ๔ มี ทาน-การให้เกื้อกูลซึ่งกันและกัน ปิยวาจา-การพูดให้ไพเราะ อัตถจริยา-ทำตนให้เป็นประโยชน์แก่ผู้อื่น สมานัตตตา-การไม่ถือตัวถือตน ข้าพเจ้าขอทำความดีทุกวัน ด้วยการให้ทาน ครับ

อาจนึกสงสัยว่า ข้าพเจ้าเป็นพระ จะไปให้ใคร อะไร ตอนไหน เห็นมีแต่รับบาตร รับสังฆทาน รับ ๆ ๆ ตลอดเวลา ครูบาอาจารย์ของข้าพเจ้า สอนมาอย่างนี้ครับ

ท่านว่า เวลาเช้าตรู่ ให้ลุกขึ้นมาทำสมาธิ เข้าฌานสมาบัติให้ลึกที่สุด เท่าที่จะทำได้ แล้วถอยออกมาที่อุปจารสมาธิ เวลาเดินบิณฑบาตไป ก็ให้ภาวนาไปด้วย ทำจิตให้เป็นสมาธิ ญาติโยมที่ใส่บาตร จะมีความคล่องตัวในการทำมาหากิน ข้าพเจ้าทำเท่าไหร่ ก็ทำไม่ได้ จิตมันคิดโน่นคิดนี่ ตลอดเวลา แม้จะภาวนาไปด้วย เดินไปด้วยก็เถอะ

แล้วท่านก็สอนอีกว่า การที่เราทำบุญกับพระนั้น

เอาของหยาบมา ได้ของละเอียดกลับไป (เอาสิ่งของมาถวาย ได้บุญกลับไป)

เอาของที่เสื่อมสูญสลายได้มา ได้ของที่มั่นคงถาวรกลับไป

เอาของนอกกายมา ได้ของภายในกลับไป

เอาของหาค่าได้มา ได้ของหาค่าไม่ได้กลับไป

เอาของที่ใช้ได้เฉพาะในโลกนี้มา ได้ของที่สามารถใช้ได้ถึงโลกหน้าไป (ความจริงท่านสอนมากกว่านี้อีก แต่จำได้แค่นี้)

ก็ในเมื่อข้าพเจ้าไม่สามารถเข้าฌานสมาบัติได้ จะเอาของละเอียดอะไรไปให้เขา จะเอาของมั่นคงถาวรอะไรไปให้เขา เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน เอากรรมฐานไปก็แล้วกัน ข้าพเจ้าก็ทำรูปพระแจก กรรมฐานนั้น เห็นภาพพระ นึกถึงพระปุ๊บ ก็เป็นพุทธานุสสติกรรมฐาน ธัมมานุสสติกรรมฐาน สังฆานุสสติกรรมฐาน ปั๊บทันทีครับ ล่าสุดก็ไล่แจกปฏิทินในเอ็นทรี่ แด่เธอด้วยอาลัย ตอนที่ ๒ - How to ทำลูกคนสุดท้อง นี่ไง

นี่ละ ทานที่ข้าพเจ้าพยายามทำทุกวัน 

๓. ในวันพ่อแห่งชาติ ที่จะถึงนี้ ท่านอยากทำความดีอะไร ให้คุณพ่อของท่านที่บ้าน และอยากทำความดีอะไร ถวายพ่อหลวงของเราบ้าง ครับ

ที่สุดแห่งความดี ของปุถุชน ที่ครูบาอาจารย์แนะนำ คือ การทำสาธารณประโยชน์ ครับ แม้ข้าพเจ้า จะไม่ได้ทำด้วยจิตใจที่รักการทำความดีมาแต่ต้น หรือมาจากก้นบึ้งของหัวใจ  แต่วันนี้ ข้าพเจ้าจะพยายามทำ สิ่งที่ตรงข้ามกับจริตเดิมชนิดขาวกับดำ หน้ามือกับหลังเท้า หยินกับหยาง ฟ้ากับเหว เพื่อเป้าหมายสุดท้ายในชีวิต คือ พระนิพพาน ครับ 

เอวังก็มีด้วยประการฉะนี้ ฯ

edit @ 22 Nov 2008 21:44:31 by Dhammasarokikku