เลือกเรื่องนี้มาเขียนก่อน เพราะเดี๋ยวไม่อินเทรนด์ ครับ มีเรื่องราวอีก ๓-๔ เรื่อง ที่รอจะฟูมฟายให้ล้นบล็อก

ไปอ่านเอ็นทรี่อ๊อดโป๊ด ผู้ปฏิบัติธรรมเป็นคนดี..จริงง่ะ? อ่านแล้วต่อมพร่างพรูทำงานอย่างรุนแรง อารมณ์แรก เหมือนถูกยัดเยียดตำแหน่ง "จำเลย(ไม่รัก)" ให้ เพราะข้าพเจ้าก็คิดว่า ตัวเองกำลัง "ปฏิบัติธรรม" อยู่เหมือนกัน อารมณ์ที่สองตามมากระชั้นชิด คิดว่า ควรจะเขียนเอ็นทรี่ไปแนวไหนดี จะให้ดูดุดัน เหมือนเฮดบล็อกดีไหม หลัง ๆ รู้สึกว่า แนวดุดันที่เคยเขียนไป สมัยแรก ๆ เช่น เราควรไหว้พระสงฆ์ไหม มันคงไม่เหมาะกับสภาวะสังคมในปัจจุบัน เพราะทุกคนต่างออกมาให้ความเห็นแบบดุดันกันหมด เห็นว่า คงจะเกร่อเกินไป ไม่แนว

อารมณ์สามตามมาว่า หรือจะเกิดจากการใช้ภาษาไทยผิดพลาด ใครไปให้นิยามของคำว่า "ปฏิบัติธรรม" ผิดหรือเปล่า ปฏิบัติธรรม = ปฏิบัติ + ธรรมะ หรือ ธรรมชาติ แปลแล้วก็คือ ปฏิบัติให้เป็นธรรมชาติ หรือปฏิบัติให้เห็นธรรมชาติ คิดดูอีกที ก็คนค่อนประเทศเข้าใจคำว่า "ปฏิบัติธรรม" เช่นเดียวกับ คุณบ้าสถาปัตย์ การแก้ความเข้าใจคนหมู่มากเกี่ยวกับภาษาไทย ก็คงไร้ค่า ปล่อยให้เขาเข้าใจแบบนี้กันแบบนี้ต่อไป คงจะดีกว่า ไม้ซีกไปงัดไม้ซุงเปล่า ๆ

อารมณ์สี่กระแทกเข้าที่ลิ้นปี่ว่า "แล้วจะเขียนอะไรดีล่ะ(โว้ย)"

เอาแนวถนัดดีก่า เขียนเรื่องของตัวเอง (แหวะ... เอาอีกแระ... โม้ชมัด ไม่เบรื่อยมั่งเรอะ /me ว้า... ทนอ่านเอาหน่อยเฮอะ ถนัดเขียนอยู่แนวเดียว)

เอาเป็นว่า การ "ปฏิบัติธรรม" คือ สิ่งที่คุณบ้าสถาปัตย์ และคนทั่วไป เข้าใจ ก็แล้วกัน

เช่นนั้น ข้าพเจ้าก็เริ่มปฏิบัติธรรมแบบที่ใคร ๆ เขาเข้าใจกัน มาประมาณ ๗ ปีได้ ครับ มันเริ่มต้่นที่วัดแห่งหนึ่ง ในจังหวัดกาญจนบุรี เจ้าอาวาสมีญาณวิเศษอะไรบางอย่าง อ้างว่า สามารถ "สื่อ" กับเจ้ากรรมนายเวร หรือโลกวิญญาณได้

และเหตุของการเริ่มต้นเข้าวัดในครั้งนั้น มันก็มาความอยากรู้อยากเห็นนี่ละ ครับ หลังจากนั้น จะไปเพราะความทุกข์เข้าครอบงำ (เหมือนเป็นที่พึ่งทางใจ) คนเราถ้าชีวิตมีความสุขดี คงหาได้น้อยที่จะหันหน้าเข้าวัด ยกเว้นเป็นผู้มีพื้นฐานดีมาแต่อ้อนแต่ออก เช่น พ่อแม่ชอบเข้าวัด ทำบุญ เป็นต้น