บินเดี่ยว : การผจญภัยในผ้าเหลือง

ได้ไปแฉล่มแช่มช้อย นวดนาดแถวบล็อก คุณแอ๋วมหาสนุก มา ครับ พบว่า เธอกำลังสั่นสะเทือนกับอาการทำบุญคนไม่ขึ้น อาการอย่างนี้ไปกระตุกต่อมเม้นท์มานิแอค ให้ง้างนิ้วเตรียมเริงระบำ พร่างพรู สบถสาบาน ให้สะท้านโลกาว่า นี่ใช่เม้นท์จริงหรือ?

หลังจากมาเจริญสติมากขึ้น ก็รู้จักยับยั้งชั่งใจ กระไรที่ยาวยืดเกินไป ไม่ควรไปเม้นท์ไว้ในบล็อกคนอื่น เดี๋ยวเขาจะหมั่นไส้ว่า เม้นท์ภาษาหอกอะไร ยาวยิ่งกว่าเอ็นทรี่เจ้าของบล็อกเสียอีก

เชื่อว่า คงมีใครหลาย ๆ คน รู้สึกสะท้อนใจเวลาทำดีให้ใคร ไหงเขาไม่เห็นความดีของเรา กลับเหยียบย่ำ กระทำชำเรา ความหวังดีนั้น จนแหลกเหลวไม่มีชิ้นดี ซึ่งมีคำอธิบาย หรือข้อคิดให้ทำใจมากมาย หาได้ดาษดื่นหมื่นแสน

It's been believed that there might be a lot more people facing the same problem as her.. that.... “oh I have done nothing but the best to them but they just have no gratitude, aprreciation or at least the simple word "thank you" moreover sometimes they totally misunderstood my good intention... oh why.... why... why.....???”  There're many other reasons or ways of thinking to soothe the irritations out there.

วันนี้ข้าพเจ้าขอเม้นท์เฉพาะสิ่งที่โดนใจข้าพเจ้าหยั่งเรง

มีหนังสือเล่มหนึ่ง เขียนโดย "ดังตฤณ" ชื่อ "๗ เดือนบรรลุธรรม" ข้าพเจ้าฟังจบแล้ว (โหลดเสียงอ่านหนังสือได้ในเว็บ) ไฟในการปฏิบัติลุกโพลง บ๊ะ... ฆราวาสยังทำได้ขนาดนี้ ไหงเราอุส่าห์โกนหัวโกนหนวดโกนคิ้ว ห่มผ้าสามผืน งดความรื่นเริงทางโลกทั้งปวงมาเป็นปี จึงยังไปไม่ถึงดวงดาว

โชนไฟฮึก หัวใจเหิม อยู่ได้พักใหญ่ ๆ ศึกษามากเข้า ก็พบความจริงที่ว่า เริ่มมา "แค่อยากปฏิบัติ ก็ผิดแล้ว"

It was like a big sparks in my heart but later on, the hard studies and experiences made me realized that too much eager for anything  was already a wrong start.

ฉะนั้นจึงต้องแปร "ความอยากปฏิบัติอย่างร้อนรน" เป็น "ความเพียรในการปฏิบัติอย่างเยือกเย็น" ครับ จึงจะลุถึงปลายทางอย่างรวดเร็ว เพราะยิ่ง "อยาก" ยิ่ง "ช้า"

Consequently, I's needed to transform my furious burning enthusiasm into a cool and calm step by step industrious practice. The more I eagered for being there, the slower I would get to nirvana.

"ความเพียรในการปฏิบัติ" ไม่ต้องเร่ง ไม่ต้องรีบ แค่ทำ "เหตุ" ไปเรื่อย ๆ อย่าหยุด อย่าหย่อน อย่าท้อ อย่าถอย

Buddhism practicing is not about desire to do something, but doing the cause to achieve the result. If we start from the cause, the result would come in the end no matter how long it would take. If we force it, then we would do the cause + acceleration. And that acceleration might have led us to somewhere else, not the result we would like to achieve.

ในพระธรรมเทศนาของหลวงพ่อ มีประโยคหนึ่ง ซึ่งครูบาอาจารย์ที่ทันหลวงปู่มั่น และยังมีชีวิตอยู่ ปรารภว่า ท่านหน่ะแย่เลย เพื่อนนักปฏิบัติรุ่นเดียวกัน เขาพ้นทุกข์พ้นร้อนกันไปหมดแล้ว มีท่านอยู่รูปเดียวที่ยังไม่ได้คุณธรรมกระไร ถึงกระนั้นท่านก็ไม่ท้อ ไม่หยุด "ต่อให้อีกร้อยชาติ ท่านก็ไม่เลิกปฏิบัติ"

One of the old sick yoki once told my master that all of his friends at his own age had already reached enlightenment, but him. Even so, entire of his lifetime he would never stop walking, never discourage from walking and "whether 100 times of rebirth still not reaching the enlightenment he shall keep on walking."

ข้าพเจ้าฟังทีไร ขนลุก น้ำตาเอ่อทุกที ประโยคนี้ถ่ายทอดพลังความมุ่งมั่นในการปฏิบัติของครูบาอาจารย์ได้ดียิ่ง

Listening to this phase always makes me thrilled by his determination.

ฉะนั้น ถ้าท่านออกสตาร์ทปฏิบัติืแล้ว ทำมานาน ยังไม่เห็นผล ก็อย่าเพ่อท้อ ครับ ยังมีคนอีกมากมาย เพียรปฏิบัติยิ่งกว่าท่าน แล้วก็ยังมิได้เห็นผลกระไร คนเราหากไม่ละซึ่งความเพียรเสียแล้ว วันหนึ่งก็ต้องประสบความสำเร็จ ครับ สมดังพุทธศาสนสุภาษิตที่มาใน สุตฺตนิปาต ขุททกนิกาย ว่า

So whatever we have done so far in our lives and it hasn’t given any fruitful result, please don’t be discourage by that. There are loads and loads of people out there who keep doing even more difficult things than us constantly and still haven’t seen any tangible result. But as the cause leads to the results, as simple as that, one day we will get there. Like what Buddha said..

วิริเยน ทุกฺขมจฺเจติ

คนล่วงทุกข์ได้ด้วยความเพียร

People refrain from suffering by industrious will and practice.

ในหนังสือ ๗ เดือนบรรลุธรรมนั้น เป็นการเล่าเรื่องของนักปฏิบัติท่านหนึ่ง ประสมประสานเรื่องราวที่จริงบ้าง จินตนาการบ้าง ถ่ายทอดออกมาเป็นเรื่องราวน่าติดตาม บางอย่างก็เพี้ยนไปจากความจริง เช่น เรื่องโพชฌงค์ ๗ ประการ แต่โดยรวมก็เป็นการนำธรรมะมาย่อยให้อ่านง่าย

Back to the book, it was half writer’s experience half fantasized stories that digested all the hard bits of dhamma (Buddha’s saying) into easier pieces to chew.

ข้าพเจ้ามาสะดุดใจ กับกฏแห่งกรรมประการหนึ่ง ครับ ในเรื่องราวของนักปฏิบัติผู้นั้น เขามีแฟนเสียด้วย ครับ เขาก็ชักชวนแฟนของเขา ไปปฏิบัติธรรมด้วยกัน มีความก้าวหน้าในระดับหนึ่ง จนเกิดความคาดหวังว่า เขาและแฟนของเขา คงจักร่วมกันปฏิบัติธรรมไปเรื่อย ๆ จนถึงพระนิพพาน ในชาตินี้ หรือชาติต่อ ๆ ไป

In some section of the stories, there was a man who keep practicing himself and invited his girlfriend to walk this way along, hoping one day in the coming lifetime, they both would reach nirvana together. It seemed fantastic coz it's quite impossible that two people walking on the same route. Normally, this path was for one man.

ความหวังมาพังทลายเป็นผุยผงลงในวันหนึ่ง ที่คุยกันเรื่องของการมี "ลูก" ขณะที่นักปฏิบัติทั่วไปที่ยอมรับความจริง เห็นว่า "ลูก" เป็นภาระที่ยิ่งใหญ่ เป็นทุกข์ก้อนมหึมา เป็น "บ่วง" กับดักชิ้นสำคัญที่รั้งคนทั้งหลายไว้ในสังสารวัฏ หญิงสาวกลับมองว่า การมีลูก คือ "ความสุข" ของคนเป็นแม่ เมื่อได้รับความเห็นที่ไม่ตรงกับตน จึงมีปากเสียงกันอย่างเกรี้ยวกราด ที่สุดก็ลามไปถึงการกล่าวจ้วงจาบพระพุทธเจ้า

ว่าความเห็นเช่นนี้ คงมาจากพระองค์ใช่หรือไม่ เป็นต้นแบบสอนให้เธอ "เห็นแก่ตัว" ไม่เห็นแก่เมีย แก่ลูก คิดเอาตัวรอดคนเดียว

All hopes were all flushed in one day that his girlfriend talking about  having a baby. A yoki knew well that a child came with the great responsibilities that at the same time made parents easily get attached to him/her. Some parents even got lost in the feeling that they couldn’t let go of things. So there’s a saying that a child is an entrapment of human to the circle of life, ocean of suffering. For those to practice up until one point would understand that we all practice to let go of everything including one’s self in the end. But in the story, the girl thought that having a baby was the bliss of motherhood, the bond of love or the ultimate of the warm family while her boyfriend didn’t agree. The argument went on aggressively so that she finally condemned Buddha due to his teaching led to her boyfriend's selfishness.

ในหนังสือเล่มนั้น นักปฏิบัติได้เห็นเงาดำทะมึนปรากฏขึ้น และติดตามเธอไปประหนึ่งเงาตามตัว

The yoki in the story saw the invisible black shadow built up by her condemns that would followed her for many lifetimes. 

นักปฏิบัติผู้นั้นรู้อีกว่า เงามืดนั้น คือ "อกุศลกรรม" ที่หญิงสาว ไปกล่าวจ้วงจาบผู้มีพระคุณใหญ่ต่อมนุษยชาติ พรหม และเทวดา ผู้มีเมตตาพรหมวิหารธรรม ไม่มีประมาณต่อปวงสัตว์ เมื่อใดที่หญิงสาวมีความปรารถนาดีต่อใคร คิดทำความดีให้แก่ใคร เงาดำนั้นจักสนองเธอในรูปของการ "ทำคุณบูชาโทษ" ทำให้คนที่เธอดีด้วย เข้าใจเธอผิดไปต่าง ๆ นานา

The yoki knew by his special senses resulting from a long time meditation that dark shadow were originated from her bad deed condemning the Lord Buddha whom has been in great benevolence to mankind, animals, and all other beings alike as well as having the enormous kindness to all. Everytime  she would do good  to the others, she would get the same result that she has done to the Lord Buddha. People would also take her for granted.

และอกุศลกรรมนั้น มิได้ติดตามตัวเธอไปเพียงชาตินี้ หากแต่ติดตามตัวเธอไปตลอดทุกชาติ นักปฏิบัติผู้นั้น เห็นว่า หากยังคงคบกันต่อไป จักเป็นการก่ออกุศลกรรมให้หนักหนายิ่งขึ้น จึงตัดสินใจเดินออกไปจากชีวิตของหญิงสาว

The vice karma won't be packed along with her only in this lifetime but sticked forever. The yoki knew that whether he still kept on going the relationship like this, she will be more aggravated by this kind of  argument. Thus, he left her.

บั้นปลายของเรื่อง พระเอกพระนางได้กลับมาเจอกันอีก ในสภาพที่หญิงสาวเสียเซ้วไปมากมาย หน้าตาหมดราศี จิตใจแห้งแล้งหมองเศร้าหดหู่ อันเป็นผลมาจากวจีทุจริตในคราวนั้น

ชายหนุ่มได้แนะให้เธอขอขมาพระรัตนตรัยเสีย และแต่นั้น จิตใจเธอก็ชุ่มชื่นขึ้น ค่อยมีความเบิกบานจากการปฏิบัติธรรม

At the very end of the story, the couple met each other again. The girl's appearance seemed so huggard, depressed with sorrow from the malediction to the Lord Buddha. The yoki suggested her to apologize to the Lord Buddha and get herself a new start, which gave her more self assurance and vivified.  She was then became more happy and kept on with the practicing again.

ไม่ว่าเรื่องนี้ จักเป็นเรื่องจริง หรือเรื่องราวที่แต่งขึ้นด้วยจินตนาการ สิ่งที่กระแทกใจข้าพเจ้ามาก ก็คือ "กฏแห่งกรรม" action เท่ากับ reaction

It doesn’t really matter at all, if this story is true or made up. But what interested me was the fact that action causes reaction.

ในชีวิตจริง ข้าพเจ้าได้เจอคนที่ทำบุญคนไม่ขึ้น มีจิตใจงดงาม ทำความดีทุกอย่าง แต่ถูกเข้าใจไปเสีย ๆ หาย ๆ มากกว่าหนึ่งคน และเมื่อพิจารณาอุปนิสัยประจำวันของพวกเขาแล้ว พฤติกรรมของเขาเหล่านั้น ก็มีแนวโน้มจักมีวาจาจ้วงจาบพระพุทธเจ้า พระธรรม หรือพระอริยสงฆ์

In real life, I have met many of those who have good intention, doing great to others, but always been misunderstood or misinterpreted somehow. When I analyzed deeper into their daily habits, they all have tendency to say something nasty to the Lord Buddha, his teaching, or his respectable monks.

อย่างที่ได้กล่าวไปแล้วว่า ไม่ว่ากุศลกรรม หรือ อกุศลกรรมนั้น มีผลข้ามภพ ข้าพชาติ บางที เขาเหล่านั้น อาจจักมิได้กล่าวจ้วงจาบพระรัตนตรัยในชาตินี้ แต่ทำมาเมื่อแสนนานมาแล้ว อกุศลกรรมนั้นก็ยังคงให้ผลอยู่

As you might knew well, either good or bad deeds would cause their results. Some would come in one’s life time, some would come later on. Sometimes one had done things in the passed life that he/she couldn’t realized it in this lifetime.

ครั้นย้อนคิดถึงความในพระธรรมบท หลายต่อหลายตอน ซึ่งได้พรรณาคุณของพระบรมศาสดาไว้มากมายมหาศาล มัฏฐกุณฑลีเทพบุตร คิดถึงพระพุทธเจ้าเพียงไม่กี่วินาทีก่อนตาย ก็ไปเสวยสุขในทิพยวิมาน บนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์เทวโลก ก่อนรับผลของกรรมชั่ว ไฉนเลยผู้ที่มีวาจาจ้วงจาบโดยเจตนา ต่อพระบรมครูจักมีผลน้อยเล่า

ยิ่งลักษณะการเข้าสนองของผลกรรม ยิ่งเป็นไปตามหลักฟิสิกส์ action = reaction การที่ไปกล่าวโทษต่อผู้ที่ไม่มีจิตคิดร้ายต่อผู้อื่น หากเปรียบกรรมเป็นแสง เราเป็นจุดกำเนิดแสง พระรัตนตรัย ก็เป็นกระจกที่มีประสิทธิภาพการสะท้อนแสงมากกว่า "หนึ่ง" และความเข้มข้นของแสงที่สะท้อนกลับ จักเพิ่มขึ้นด้วยความสัมพันธ์แบบเอ็กซ์โปเนนเชียลผสมไฮเปอร์โบล่า กับความบริสุทธิ์ของกระจก

Moreover, the way the deeds resulted in were more likely to physics, action = reaction. Causes will lead to results. It might be easier to understand the picture by saying like this, let's compare doing good or bad to the others with the light. The doer will be virtually the light source. We do good thing to someone, we got good thing in return... like the mirror reflects the light. depending on how good and reflective the mirror is. If the mirror is dirty, probably it wouldn’t reflect much of a thing. But if we do something good to person who has great benevolence to others like the Lord Buddha, it is like the light source reflecting with a very reflective mirror.. maybe parabolic shape that would make the light came back in the exponentially intensified light.

ความบริสุทธิ์ของกระจก ระดับพระโสดาบัน มีประสิทธิภาพการสะท้อนแสงอย่างต่ำระดับแสนเท่า

The clarity at the level of Pra Sodaban might have at least a reflective index of 100,000 times.

กระจกระดับพระสกทาคามี ก็อย่างต่ำเป็นล้านเท่า

At the level of Pra Sakatakhami might have at least a reflective index of 1,000,000 times.

พระอนาคามีก็เป็นร้อยล้านเท่า

Pra Anakhami might be at least 100,000,000 times

พระอรหันต์ก็ล้านล้านเท่า

Pra Arahandha  (who already achived enlightenment) might be invalueable.

พระพุทธเจ้าก็ไม่มีประมาณ

For the Lord Buddha might be unfathomable.

ของสงฆ์ก็ไม่ต้องพูดถึง

For monk company, no need to speak of.

ที่สำคัญไม่มีใครเป็นผู้รับผลของแสงนั้น นอกจาก "จุดกำเนิดแสง"

The most important thing is noone else but the light source must receive that light back.

ผู้ทำกรรมนั่นแล เป็นผู้รับผลของกรรมนั้น

We all get the result of what we caused.

Unfortunately, the time that results of the deeds returned was not estimable. Maybe next few seconds or next life. So it's quite hard to believe. Only thing I could confirm is "there must be the results". 

เรื่องที่เขียนนี้ จริงหรือไม่ ขอให้ลองไปพิจารณากันเอาเอง ข้าพเจ้าเป็นเพียงผู้สังเกต และเป็นแค่ผู้บอกข้อสังเกตนั้น ผู้ที่ทำบุญคนไม่ขึ้น ก็ลองไปพิจารณาเอา

What is written here is only my observation. You are needed to consider by yourself again and again whether it worth believing, or not?

ทางแก้ หากรู้ตัวว่า "อาจจะ" เคยปรามาสพระรัตนตรัยมาในกาลก่อน ก็คือ ตั้งใจบูชาพระ แล้วขอขมาพระรัตนตรัยทุก ๆ วัน ตั้งใจไว้ตามนี้ จักเป็นประโยชน์มาก

To protect yourself from reckless affront to Pra Ratanatrai, it's advised to give them your apology everyday. This would benefit you a lot.

คำขอขมาพระรัตนตรัย

Apology to Buddha, his teaching, and his monks words

สัพพัง อะปะราธัง ขะมะถะ เม ภันเต อุกาสะ ทวารัตตะเยนะ กะตัง

สัพพัง อะปะราธัง ขะมะถะ เม ภันเต อุกาสะ ขะมามิ ภันเต ฯ

หากข้าพระพุทธเจ้า ได้เคยประมาทพลาดพลั้งล่วงเกิน ต่อพระรัตนตรัย

อันมีพระพุทธเจ้าทุก ๆ พระองค์ พระธรรม และพระอริยสงฆ์ทั้งหลาย

 If I have ever done anything wrong to you,

all the Buddhas in the past, the teaching, and the enlightened monks..

ในชาติก่อนก็ดี ชาตินี้ก็ดี ด้วยกายก็ดี ด้วยวาจาก็ดี ด้วยใจก็ดี

whether in the past lifetime or this lifetime, by my deeds, by words, my thoughts,

ด้วยเจตนาก็ดี ด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ก็ดี

intentionally, or not,

ขอองค์สมเด็จพระชินสีห์ ได้โปรดอดโทษให้แก่ข้าพระพุทธเจ้า

ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ตราบเท่าเข้าสู่พระนิพพานด้วยเทอญ ฯ

I would like to apologize and ask for your forgiveness

from now on until I reach nirvana.

โดยหลวงพ่อพระราชพรหมยาน

วัดจันทาราม (ท่าซุง) ต.น้ำซึม อ.เมือง จ.อุทัยธานี

เม้นท์ยาว ๆ ในวันพระ ก็เอวังด้วยประการฉะนี้ ฯ

edit @ 5 Mar 2009 18:24:13 by Dhammasarokikku