บินเดี่ยว : การผจญภัยในผ้าเหลือง

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว...

มีผู้ไม่ประสงค์ออกนาม นำวัตถุธาตุมาถวายข้าพเจ้า หน้าตาเป็นอย่างนี้

มันคือ ดอกลำโพงสแตนดาร์ด ที่ติดมากับรถ ครับ โยมเขาเอารถไปติดเครื่องเสียงแล้ว ก็เหลือลำโพงพวกนี้มา คาดว่า พระอาจจะได้ใช้ประโยชน์ ก็เลยนำมาถวายวัด ข้าพเจ้าก็คิดอยู่นานแล้ว ครับว่า จักเอาไปทำกระไรดี คาดว่า คงมีอีกหลาย ๆ บ้านที่มีลำโพงประเภทนี้กองอยู่ในห้องเก็บของ รอวันราขึ้นผุพังไปตามกาลเวลา เอาละ วันนี้เราไปขุดเอามันมาปัดฝุ่นกันดีกว่า

พอดีเอาโทรศัพท์จีนแดงยี่ห้อมิโซ่ไปเคลม ครับ ปุ่มบางปุ่มกดไม่ได้ ใช้ยังไม่ทันถึงหกเดือนเลย คาดว่า คงใช้เวลาเคลมอย่างต่ำราว ๒ สัปดาห์ เลยแซวเขาเล่น ๆ ว่า ซ่อมนานขนาดนี้ ไม่มีเครื่องสำรองให้ใช้หรือ ปรากฏว่า ก่อนกลับร้านเขาให้โนเกียมาสำรองใช้ ครับ กี๊ซ... ไม่น่าเชื่อ บริการดีจัง ขากลับ เดินคุยไปกับพระอาคันตุกะที่มาพักที่กุฏิ ท่านปรารภอยากได้แอมป์เล็ก ๆ สักตัว ราคาสักร้อยสองร้อยบาท ท่านมีลำโพงอยู่แล้ว แต่แอมป์ตัวเก่าเจ๊ง จักเอาไว้ฟังธรรมะที่วัด ข้าพเจ้าก็ว่า แถวนี้ไม่มีขายหรอก ต้องไปแถวบ้านหม้อ วันนี้คงไม่ทันแล้ว วันหลังค่อยมาใหม่

ระหว่างกำลังรอรถเมล์อยู่ที่ป้าย พลันสายตาพญาช็อป ก็ไปสต็อปโมชั่นพิกเจอร์ กระทบเข้ากับเครื่องเสียงไฮโซ ยี่ห้อฮิตาชิ แปะป้ายอยู่ ๑,๒๙๐ บาท โอ๊ะ... น่าสนใจนะหลวงพี่ เลยเดินแวะเข้าไปดูในร้่าน พนักงานจัดการเดินรี่เข้ามาโปรโมทสินค้า ถ้าหลวงพี่เอานะ ลดให้เหลือ ๖๐๐ บาท

อย่าสงสัยว่า ทำไมมันถูกหนักหนา เพราะมันเป็นของไฮโซ เมื่อสัก ๑๕-๒๐ ปีก่อนไงล่ะ

ขนาดกล่องยังเก่าพิลึก สงสัยจักค้างสต็อกมาตั้งแต่รุ่นคุณปู่ยังหนุ่ม

ราคากระชากลำไส้ใหญ่ขนาดนี้ หลวงพี่ขอรับ อย่าไปหาซื้อแอมป์เล็ก ๆ ให้เมื่อยตาตุ่มเลยขอรับ นี่ถือซะว่า ซื้อแอมป์บ้านหม้อมาตัวนึง แล้วแถมเครื่องเล่นเทป กับวิทยุ ก็ยังไหวนะ (เคยจะถวายเทปเรียนนักธรรมโทให้ท่านแล้ว ท่านว่า ที่วัดไม่มีเครื่องเล่นเทป ครับ ได้เครื่องนี้ไปเหมาะเลย)

ส่วนข้าพเจ้าก็นึกถึงโรงเรียนกันดารในต่างจังหวัด วิทยุเทป ก็ยังเป็นที่ต้องการ ลองเสียงแล้ว เสียงดังพอควร น่าจักนำไปใช้ประโยชน์กระไรได้ในอนาคต เลยซื้อมา ๒ ตัว ครับ

ของหลวงพี่เขาไม่มีปัญหา ครับ เพราะมีลำโพงรออยู่ที่วัดแล้ว แต่ตัวที่ข้าพเจ้าซื้อมานี่สิ จักเอาลำโพงที่ไหนมาใส่ ลำโพงที่ร้านเขาขายอยู่ ตัวละพันเก้า ครับ เกินตัวเครื่องไปหลายขุม อะ... เดี๋ยวค่อย ๆ คิด

พอกลับมาถึงวัด ก็นึกถึงลำโพงสี่ตัว ที่โยมเคยถวายมาเมื่อกาลครั้งหนึ่ง แสนนานมาแล้วได้ เลยไปขุดขึ้นมาจากกองซากปรักหักพังอารยธรรมโบราณ ในห้องเก็บของ

และ ณ บัดนาว ข้าพเจ้าจักพาท่านไปพบกับ วิธีสร้างลำโพงฮิฟิ ที่แปลกประหลาด และอนุรักษ์ธรรมชาติ ที่สุดในปฐพี หาที่ไหนไม่ได้แล้ว

ขั้นแรก เราต้องเลือกยี่ห้อลำโพงก่อน ครับว่า จักให้ลำโพงมียี่ห้อว่ากระไร สำหรับข้าพเจ้า ลำโพงตรา "ว่าว" ครับ

จัดการเอาลำโพงมาทาบ กับตู้ลำโพงยี่ห้อที่ต้องการ

 ลำโพงสมัยใหม่ โครงลำโพงเป็นพลาสติก ครับ มีตัวล็อค ๓ จุด ล็อคกรึ๊บเข้ากับช่องลำโพงในรถเลย

ตััวล็อคทั้งสามจุด หน้าตาเป็นอย่างนี้

วางลำโพงทาบกับกล่องกระดาษลูกฟูกแล้ว ก็จัดการเอาดินสอ หรือปากกาลากเส้นขอบลำโพง ครับ มาร์คจุดยึดทั้งสามเสียด้วย

มาร์คตำแหน่งเจาะเสร็จ จักได้อย่างนี้ ครับ

จัดการเอามีดปอกผลไม้คม ๆ หรือคัทเตอร์ ค่อย ๆ บรรจงกรีดกล่องลูกฟูก ตามตำแหน่งที่มาร์คไว้

เสร็จไปรูหนึ่งละ

แทงมันเข้าไป ครับ

เจาะเสร็จทั้งสามรูละ รูล็อคนี่สำคัญนะ พยายามอย่าให้ผิดตำแหน่ง

รูที่เหลือก็ตามมา

สำหรับตำแหน่งที่เจาะผิด ก็ใช้เทป OPP แปะแก้ไขได้

เสือกเดือยล็อคเข้าไปในรูที่เจาะไว้ ครับ

แต่นแต๊น... ล็อคอยู่ละ

สำเร็จไปหนึ่งข้าง ลุยข้างต่อไป

สำเร็จอีกหนึ่งข้าง

แจ่มมะ

ปิดตู้ลำโพงเสียข้างหนึ่งก่อน ครับ

มองหาสายไฟ ครับ มันช่างหาได้ยากยิ่งนักจากกุฏิพระ เลยหันไปแงะจากลำโพงคอมฯ ที่เจ๊งแล้ว (ลำโพงชุดนี้ ใช้คุ้มสุด ๆ หลังจากมันพังแล้ว ชิ้นส่วนของมันเอาไปทำอะไหล่ได้หลายชิ้นมาก)

ข้อควรรู้นิดหน่อย คือ ลำโพงรถยนต์ส่วนใหญ่จักมีอิมพีแดนซ์ หรือความต้านทาน ๔ โอห์ม ครับ ส่วนลำโพงบ้าน จักมีอิมพีแดนซ์ ๘ โอห์ม ไม่ยาก ครับ ก็จัดการเอาลำโพง ๒ ตัว มาต่ออนุกรมกันซะ (ต่อขั้วบวกของลำโพงตัวหนึ่ง เข้ากับขั้วลบของลำโพงอีกตัวหนึ่ง) ก็จักได้อิมพีแดนซ์ ๘ โอห์ม ตามต้องการ จัดการบัดกรีซะ

ก่อนปิดตู้ลำโพงรักษ์โลก จัดการผูกปมสวาททิ้งไว้ด้วย ครับ ปมสวาทนี้ จักทำให้เวลาดึงสายสัญญาณจากภายนอก สายไฟไม่ดึงไปถึงหัวสายไฟที่บัดกรีไว้กับลำโพง สายไฟจักได้ไม่ขาด หากสายขาด ต้องเปิดตู้ลำโพงออกมาบัดกรีใหม่นะเออ

ใส่หน้ากากครอบลำโพง เพิ่มความดุดัน

และแล้ว ก็ได้ชุดเครื่องเสียงไฮไฟ สุดไฮโซ (เมื่อล้านปีก่อน) สุดประหยัด ราคาแค่หกร้อยบาท ขนาด 30 watt r.m.s. (ถือว่าเยอะนะ) ดังลั่นสนั่นเมือง และสุดอนุรักษ์ธรรมชาติ ตามต้องการ ใครไม่อยากได้ลำโพงยี่ห้อ "ว่าว" ก็ไปจัดการพ่นสีสเปรย์เอาเด้อ (พ่นสีเข้ม ๆ เช่นสีดำด้าน รับรองมองไกล ๆ ดูไม่ออกว่า เป็นลังกระดาษ) หรือถ้าต้องการลำโพงที่คงทนถาวรกว่านี้ เบสตึบกว่านี้ ก็เปลี่ยนวัสดุเป็นพวกไม้ MDF ที่เขาเอาไว้ใช้ทำหน้าโต๊ะหน่ะ หลักการทำเหมือนกัน เพียงแต่ต้องเปลี่ยนวิธีตัดกระดาษ ไปเป็นเลื่อย รูตรงกลาง ต้องใช้สว่านเจาะ แล้วก็เลื่อยฉลุ ทำเป็นหกชิ้น แล้วเอากาวแปะ ก็ใช้ได้ถาวรเหมือนลำโพงที่เขาขายกัน

ทว่ายาก ๆ ไม่ ง่าย ๆ ตารี่ทำ ครับ

ทดสอบแล้ว เสียงดีพอใช้ ครับ อย่างน้อย ๆ ก็ดีกว่า ลำโพงคอมฯตัวละร้อยกว่าบาทแหงม ๆ ถามว่า วัสดุใช้ทำตู้ลำโพงนุ่มนิ่มขนาดนี้ เสียงไม่กระพือฤๅ ขอตอบว่า โดยธรรมชาติของลำโพงประเภทนี้ ฟังดังไม่ได้อยู่แล้ว ครับ ถ้าเสียงเบา ๆ แทบไม่ได้ยินเสียงกระพือ ครับ ถ้าฟังดัง เสียงลำโพงจะแตกพร่าก่อนได้ยินเสียงกระพือเสียอีก

ใครอยากเอาไปทดลองทำ ไม่สงวนลิขสิทธิ์ คร๊าบ เป็นฮาวทูที่เสี่ยวได้ใจไหมล่า?

.... กร๊าก ....

การทำฮาวทูบุบบิบไว้ประดับ เป็นศรีแก่บล็อกบิบบุบของข้าพเจ้า ก็เอวังด้วยประการฉะนี้ ฯ

ปล. ลำโพงยี่ห้อนี้ กลัวน้ำนะ ครับ อย่าไปทำกาแฟหกใส่ล่ะ

edit @ 5 May 2009 19:45:36 by Dhammasarokikku