ไม่อินกระแสเอาซะเลยเรา วันนี้จักขอคลอดเอ็นทรี่แรกสำหรับเดือนมิถุนาแห่งการเขียน หรือ June write (หรือ June read ก็ไม่รู้แฮะ)

วันนี้นั่งทดลองทีวี ๒๑ นิ้ว ที่โยมเอามาถวาย ครับ เขาจักบริจาคไปให้ชาวเขา ข้าพเจ้าก็เอามาลองสักหน่อย ปุ่มทั้งหลายไม่ทำหน้าที่ของมันสักปุ่มเดียว ปุ่มเพิ่มเสียง กลายเป็นปุ่มเปลี่ยนโหมด TV/AV ปุ่มเปลี่ยนช่องกลายเป็นเพิ่มเสียง ทดลอง ๆ อยู่ เสียงก็ดังขึ้นเรื่อย เพราะหาปุ่มลดเสียงไม่เจอ แล้วพลันก็เปิดไปเจอหนังผี

กี๊ซซซซ.... ตกใจกัวผีในหนังหง่ะ ประมาณว่า เสียงมันดังมาก แล้วกำลังเป็นฉากผีโผล่มาพอดี คน (ในทีวี) ร้องกันวี๊ดว้่ายกระตู้วู้ ก็เลยกลัวตามเขาไป (กลางวันแสก ๆ นะเนี่ยะ) เฮ้ย... ปกติไม่ใช่คนกลัวผีนะเฟร้ย

พอสติรู้ว่า กำลังกลัว จิตมันว่างเฉยเลยแฮะ พอดีได้เวลาไปเรียนนักธรรมเอก ปิดทีวี แล้วก็เดินไปเรียน

ก็นั่งเรียนทั้งที่ใจมันว่าง ๆ นิ่ง ๆ อย่างนั้นแหละ แล้วก็หลงไปคิดเรื่องแกนของเวลา เนื้อหาในการเรียนก็ไม่ค่อยน่าสนใจเท่าไหร่ ก็เลยคิดออกไปนอกห้องเรียนเล่น ๆ

 

เวลาของคนเรา เท่ากันหรือไม่?

มองเผิน ๆ เวลาคนเรา ก็เหมือนจะเท่ากัน ครับ ๑ ชั่วโมงมี ๖๐ นาที ๑ นาที มี ๖๐ วินาที เท่ากัน แต่ลองจินตนาการถึงโลกที่ไม่มีนาฬิกา ไม่มีปฏิทิน ไม่มีดวงอาทิตย์ ไม่มีดวงจันทร์ ไว้ให้คอยนับวันเวลา ท่านคิดว่า เวลาของเราทั้งหลาย จักยังเท่ากันอยู่หรือไม่

สิ่งที่กำหนดเวลาของแต่ละคนอย่างหยาบ ๆ เข้าใจได้ง่าย ๆ กลับกลายเป็นความสุข ความทุกข์ ครับ

เมื่อใดที่เรามีความสุข เราจักรู้สึกว่า เวลาผ่านไปรวดเร็วเหลือเกิน แต่เมื่อใดที่เรามีความทุกข์ เวลากลับยืดออกไป กว่าจักผ่านได้แต่ละนาที รอแล้วรออีก

แส