บินเดี่ยว : การผจญภัยในผ้าเหลือง

ถ้ายังไม่ได้อ่านตอนต้น ขอแนะนำให้ไปอ่านก่อน ครับ

 

พระกาฬสอนธรรม ตอนที่ ๑

 

สายตาเหม่อมองออกไปนอกศาลาริมน้ำ มีสระขุดเล็ก ๆ น้ำนอนก้น อยู่สระหนึ่ง หน้าศาลา เสียงพระพสุธา แห่งวัดละหาร ยังคงเจือยแจ้ว บอกเล่าเก้าสิบ เนื้อความในพระธรรมบทต่อไป...

พรานป่าเดินออกตามหาพระกาฬไปในราวป่า ตามลำพัง ด้วยใจห่อเหี่ยว เดินมาจนเหนื่อย จึงแวะนั่งพักใต้ร่มไม้ ถอนหายใจอย่างหนักหน่วง ทอดสายตาออกไป เห็นหญิงแก่กำลังมะงุมมะงาหราตักน้ำงก ๆ เงิ่น ๆ อยู่ที่บ่อน้ำใกล้ที่นั่งพัก เป็นเวลานาน พรานป่าจึงเข้าไปดูว่าแกทำอะไรอยู่

เข้าไปดูใกล้ ๆ จึงเห็นว่า หญิงแก่กำลังพยายามตักน้ำอยู่ แต่พอเอื้อมมือลงตัก น้ำก็จะลดลงทันที พอเอามือขึ้น น้ำก็เต็มดังเดิม รู้สึกแปลกใจกับปรากฏการณ์ดังกล่าว จึงเอ่ยปากถาม "ทำอะไรอยู่หรือจ้ะ ยาย"

"ยายก็จะตักน้ำกินหน่ะซี หลานเอ้ย แต่ตักไม่ได้สักที ยายตักมาตั้งนานแล้ว หลานช่วยยายตักหน่อยได้ไหม" หญิงชราขอร้อง

"ได้สิจ้ะยาย ของแค่นี้เอง" พรานป่ารีบกุลีกุจอตักน้ำให้หญิงแก่

"อึก ๆ อ่า.... ชื่นใจจัง ไม่ได้หลานชายช่วยนี่ ยายคงอดน้ำไปอีกนานเลย แล้วหลานมาทำกระไรแถวนี้เล่า" หญิงชราถาม แววตาสดใสขึ้นหลังจากได้ดื่มน้ำไปเอื๊อกใหญ่

"เอ่อ....คือ" พรานป่าวัยฉกรรจ์ คิดจักเล่าความ แต่ก็ยับยั้งไว้ ไม่รู้จักเล่าไปทำไม ไม่เห็นมีประโยชน์ "เรื่องมันยาวจ้ะยาย สรุปสั้น ๆ ก็มาตามหาพระกาฬล่ะจ้ะยาย ยายพอจะรู้จักบ้างไหมล่ะ" พรานป่าถามไปงั้นเอง โดยมิได้หวังคำตอบ

คำตอบที่ได้ ทำเอาพรานป่าตะลึงพรึงเพริด "รู้สิ" คุณยายตอบแบบไม่ใส่ใจ แล้วกลับไปง่วนกับการตักน้ำดังเดิม

"หาาาา.... ยายรู้ด้วยหรือจ้ะว่า พระกาฬ อยู่หนใด" พรานป่าทำตาโต

"รู้หน่ะรู้ แต่ก่อนที่ยายจะบอก หลานต้องสัญญาก่อนว่า จะช่วยยายเรื่องหนึ่ง ยายถึงจะยอมบอก" หญิงชรายิ้มน้อย ๆ ที่มุมปาก

"ได้สิจ้ะ ยาย ยายอยากให้ข้าทำอะไร หากไม่เกินความสามารถข้าละก็ ข้าจะทำให้หมดเลย ขอแค่ยายบอกที่อยู่ของพระกาฬเท่านั้นแล" พรานหนุ่มละล่ำละลัก

"... สัญญากับยายนะ ว่าเมื่อเจ้าพบพระกาฬแล้ว จงถามท่านว่า ยายไปทำกรรมอะไรมา จึงต้องมาอดน้ำหิวโหยอย่างนี้ จะตักน้ำทีไร น้ำเป็นลดหายไปทุกที สัญญาสิ" หญิงชราคาดคั้น

"โธ่... นึกว่าเรื่องยิ่งใหญ่กระไร เรื่องขี้ปะติ๋วแค่นี้ สะบะมะ (แปลว่า สบายมาก) จ้ะยาย ข้าให้สัญญา" พรานหนุ่มยิ้มรับคำด้วยสีหน้าแช่มชื่น

"เอ้อะ... ดีแล้ว ๆ สัญญาแล้วอย่าลืมสัญญาซะล่ะ พระกาฬ ท่านพักอยู่ทางโน้นนนนน...." ยายแก่ชี้นิ้วตามเสียง

"ขอบคุณมากเลยจ้ะยาย ขอบคุณมากเลย ไว้ข้าได้พบพระกาฬแล้ว ข้าจักกลับมาบอกสิ่งที่ยายต้องการรู้นะจ้ะ ไปก่อนล่ะจ้ะยาย" พรานป่าเิริ่มออกเดินทางทันที

"เออ... ไปดีมาดีนะหลานนะ เดินระวัง ๆ หล่ะ แถวนี้งูมันชุม" หญิงชราอวยพรให้ทิ้งท้าย...

 

.

.

.

 

.

 

การเดินทางของพรานป่าเพิ่งเริ่มขึ้น แต่การเดินทางของพระธรรมะกะโปโลคิ๊กขุเริ่มมาแต่เมื่อวาน จบจากทริปทอดผ้าป่า ณ จังหวัดสระบุรีแล้ว วันนี้ก็นำผ้าป่ามาชุบแป้งโกกิ ทอดกรอบอีก ณ โรงเรียนยากจนแห่งหนึ่งในจังหวัดนครสวรรค์ นัดเจอกันที่วัดละหาร ตั้งแต่ตีห้าครึ่ง ครับ

 

 

 

ระหว่างรอก็เอาปัจจัยมาบรรจุซอง ให้ทุนการศึกษานักเรียน ครับ ข่าวแว่วมาว่า โรงเรียนยากจนมาก

 

 

จุดพักจุดแรก แวะฉันเช้ากันที่ โรงพยาบาลไพศาลี (ชื่อเหมือนเมืองโบราณเลยวุ้ย)

 

ภายในโรงพยาบาล มีโรงอาหาร

 

 

ฉันเช้า และรับประทานอาหารเช้ากัน

 

 

ถึงโรงเรียน ก็คว้ากล้องออกสำรวจสถานที่

 

 

โรงเรียนบ้านเขาใหญ่นั่นเอง

 

 

ห้องน้ำกำลังทาสีใหม่ ให้เริ่ดสะแมนแตน

 

 

ชาวบ้านร่วมรับประทานอาหาร

 

 

คณะศรัทธาจากกรุงเทพฯ ครับ

 

 

โอ้... ผ้าป่าการศึกษานั่นเอง

 

 

ถวายกันแบบยกครัว

 

 

อ๊ะ... มีหนามบอลด้วย ตะเอง

 

 

ชาวบ้านมาช่วยกันขนของลง ครับ

 

เครื่องครัวท้างน้าน... ยกครัวมาไว้ที่นี่

 

 

มองไปมองมา ครับ

 

 

สายตามาโช๊ะเข้ากับ กล่องหน้าตาคุ้นเคย

 

อ๊ะ....น้าน.... หม้อก๋วยเตี๋ยวนี้ แม่นแล้ว ครับ มาจากที่นี่แหงม ๆ เมื่อสายลมเริ่มพัด อะเกน (บินเดี่ยวไปกับสายลม ซีซั่น ทู)

โมทนากับมหาโอ๊ทกันหน่อย ครับ

 

 

ก่อนจักไปเริ่มถวายผ้าป่าการศึกษากัน ก็พลันแว่วเสียงเล่านิทานต่อไป...

พรานป่าเดินทางไปตามทิศที่หญิงแก่ชี้ เดินจนลิ้นห้อย พบแต่ทุ่งหญ้า กว้างสุดลูกหูลูกตา มีต้นไม้ใหญ่อยู่ต้นหนึ่งขึ้นอยู่กลางทุ่ง จึงเดินตรงเข้าไปหวังจักอาศัยรุ่มเงาพักเหนื่อย

"บร๊ะ... โดยคุณยายหลอกซะละมั๊งเนี่ยะ เดินมาตั้งนาน ไม่เห็นมีวี่แววจักเจอพระกาฬเลย" ชายหนุ่มสบถในใจ พร้อมลงนั่ง ใต้ร้มไม้

"พลั่ก..." ทันใดนั้น งูเหลือมตัวใหญ่ยาวราวกับอนาคอนด้อม (งูพันธุ์พิเศษ แปลว่า ปราศจากถุงยาง ) ก็ร่วงปุ้กลงมาจากต้นไม้รัดชายหนุ่มจนขยับตัวไม่ได้...

"ท่านงูใหญ่ ๆ ขอจงไว้ชีวิตเราเถิด ข้าน้อยแค่ผ่านมาทางนี้ มิได้คิดทำร้ายใคร ข้าน้อยแค่อยากพบพระกาฬเท่านั้น" พรานหนุ่มฉกรรจ์ร้องขอชีวิต

งูใหญ่กำลังหิวหน้ามืด เพราะไม่มีอะไรตกถึงท้องมาหลายวันแล้ว เตรียมอ้าปากเขมือบนายพราน ครั้นได้ยินคำว่า 'พระกาฬ' ก็หยุดชะงัก สะต็อปปุ "เมื่อกี้เจ้าว่ากระไรนะ เจ้ากำลังตามหาพระกาฬรึ" งูใหญ่ถามพลางน้ำลายหยดแหมะลงบนหน้าชายหนุ่ม

"ใช่แล้ว ท่านงูใหญ่ โปรดไว้ชีวิตข้าน้อยด้วยเถิด มีหญิงชราคนหนึ่งบอกว่า ถ้าจะหาพระกาฬให้มาทางนี้" ชายร้องขอชีวิตอย่างลำบากเพราะถูกรัดจนอึดอัด

งูใหญ่คลายตัวที่รัดพรานป่าอยู่ แล้วว่า "นี่เจ้าไม่ได้โกหกใช่ไหม ความจริงข้าก็หิวจนตาลายไปหมดแล้ว เห็นแก่ว่า เจ้ากำลังจักไปหาพระกาฬ หากเจ้าสัญญาสิ่งหนึ่งกับข้า ข้าจักไว้ชีวิตเจ้า"

"กระไรหรือท่าน ข้ายอมทุกสิ่ง" ชายหนุ่มทำเสียงขึงขัง

"ดีละ รู้ไหม ที่ข้าต้องหิวไส้แทบขาด เพราะไม่รู้ว่า ข้าไปต้องมนต์สะกดกระไร แต่ปางไหน ข้าไม่สามารถออกไปหากินนอกร่มไม้ต้นนี้ได้เลย หากเจ้าเจอพระกาฬ จงถามท่านสิว่า ข้าไปทำอะไรมา ข้าจึงต้องมาติดอยู่ที่ใต้ร่มไม้่นี้ สัญญาสิ" งูใหญ่คาดคั้น

"ได้เลยท่านงูใหญ่ ข้าให้สัญญา แล้วท่านทราบไหมว่า พระกาฬอยู่ที่ใด" ชายหนุ่มถามด้วยความไม่มั่นใจ ในทางที่หญิงชราบอก

งูใหญ่เอาหางชี้ไปตามทิศที่หญิงชราเคยบอกไว้ "ไปทางนั้นแล ข้ามคลองใหญ่ไปไม่นาน ก็จักถึง ขอเจ้าจงโชคดี และรักษาคำมั่นสัญญาที่ให้กับข้าไว้ ข้าจักตั้งตารอเจ้าอยู่"

"ข้าไม่ผิดสัญญาแน่" พรานหนุ่มให้คำมั่นอีกครั้ง พร้อมออกเดินทาง

การค้นหาพระกาฬของพรานป่าจักเป็นเช่นไรต่อไป ติดตามได้ตอนหน้า

จบตอน ๒

พระกาฬสอนธรรม ตอนที่ ๓

พระกาฬสอนธรรม ตอนที่ ๔

พระกาฬสอนธรรม ตอนที่ ๕ - ขอบเขตของพระพุทธศาสนา

edit @ 18 Jun 2009 11:36:40 by Dhammasarokikku