บินเดี่ยว : การผจญภัยในผ้าเหลือง

ถ้ายังไม่ได้อ่านตอนต้น ขอแนะนำให้ไปอ่านก่อน ครับ

 

พระกาฬสอนธรรม ตอนที่ ๑

พระกาฬสอนธรรม ตอนที่ ๒

 

สายน้ำไหลเชี่ยวกราก มีเพียงท่อนไม้ใหญ่ท่อนเดียว พาดข้ามคลองที่งูใหญ่พูดถึงในตอนที่แล้ว พรานป่าปราศจากความลังเล เดินข้ามไปอย่างรวดเร็ว แต่ครั้นข้ามไปได้ครึ่งคลอง ก็พลันเกิดแผ่นดินไหว พร้อมเสียงคำรามกึกก้อง

"ใครบังอาจมาเดินข้ามหัวข้า"

พลันท่อนไม้ใหญ่ที่ดูไกล ๆ เหมือนต้นซุง ก็ขยับยกหางขึ้นขวางพรานหนุ่ม ไม่ให้ข้ามไปอีกฝั่งได้ มันมิใช่สะพานข้ามคลองเสียแล้ว กลับเป็นจระเข้ขนาดใหญ่ ชายหนุ่มตกใจทรุดลงคุกเข่าบนหลังจระเข้นั่นเอง

"ท่านจระเข้ผู้เป็นใหญ่ ข้าสำคัญผิดไปว่า ท่านเป็นไม้ซุงสะพานข้ามคลอง จึงเหยียบข้ามไปโดยมิได้ขออนุญาต ขอท่านจงโปรดอภัยในความเขลาของข้าด้วย" พรานหนุ่มร้องขอความเมตตา

"ฮึ่ม... โทษของการเหยียบหัวข้า ตายสถานเดียว!!!" จระเข้พูดพลางอ้าปากอวดเขี้ยวคมกริบ มันปลาบ

"โธ่... ท่านจระเข้ผู้องอาจ ข้าได้รับคำสั่งมาจากพระราชา ให้มานำพระกาฬไปเข้าเฝ้า ข้าไม่เคยเดินมาทางนี้ ไม่ทราบจริง ๆ ว่า ท่านกำลังนอนพักผ่อนอยู่ ไม่เห็นแก่ข้า ก็ขอให้เห็นแก่พระราชาเถิด พระองค์มีธุระสำคัญต้องพบพระกาฬจริง ๆ" ชายฉกรรจ์ต่อรองโดยยกพระราชาขึ้นอ้าง

"ฮืม.... เจ้าว่า เจ้าจักไปพบพระกาฬรึ ดีละ ข้าจักยอมปล่อยเจ้าไป แต่มีข้อแม้ว่า เจ้าจักต้องไปถามพระกาฬว่า ทำไมข้าถึงได้มาลอยคออึดถึดเป็นปลาพะยูนเกยตื้นขวางคลองแบบนี้ ตกลงไหม" จระเข้ยื่นข้อเสนอ

"ตกลง" พรานหนุ่มรีบรับคำโดยพลัน...

 

เนื้อหานิทานจากปากพระพสุธา วัดละหาร งวดขึ้นทุกขณะ ทุกคนต่างเงียบกริบตั้งใจฟัง ก่อนจะอ่านนิทานกันต่อ ไปดูการทอดผ้าป่าการศึกษากันสักหน่อย ไม่มีงานนี้ ก็ไม่มีนิทานมาเล่าให้อ่านกันหรอกนะเออ

พอยกของลงจากรถแล้ว ก็นำมาวางไว้ในศาลา เตรียมยกถวาย ครับ

 

 

ญาติโยมรับประทานอาหารเที่ยงแล้ว รอร่วมพิธีทอดผ้าป่า

 

 

นั่งรอเขาทำพิธีกันว่าง ๆ ก็เลยแวบไปขอดูสถานที่เกิดเหตุหน่อย ครับ โจรงัดเข้ามาเอาคอมพิวเตอร์ไป ๖ เครื่อง ที่หน้าต่างนี้ (โรงเรียนนี้ เป็นโรงเรียนเดียวกับที่บริจาคคอมพิวเตอร์มาสองชุด ก่อนหน้านี้ในเอ็นทรี งานถนัด เสียดายที่เขาเอาเครื่องคอมฯไปไว้บ้านครู กลัวประวัติศาสตร์ซ้ำรอย เดี๋ยวเปิดเทอมค่อยเอาเครื่องมา เลยไม่มีภาพคอมฯพร้อมใช้งาน มาให้ดูกัน)

 

 

สภาพห้องคอมฯ ครับ

 

 

เห็นเด็ก ๆ เป็นไม่ได้ ต้องแจกอะไรเรื่อยเปื่อยไป ครับ

 

 

ได้จังหวะก็มอบซองทุนการศึกษาไว้ให้ผู้อำนวยการ แจกเด็กนักเรียน

 

 

เป็นอันจบพิธีทอดผ้าเปื่อยการศึกษา ครับ โมทนากันเร้ว...

จบจากงานทอดผ้าป่าแล้ว พระพสุธาก็พาคณะมายังวัดของเพื่อนสหธรรมมิกของท่าน ที่อยู่ใกล้ ๆ กัน (จำชื่อวัดไม่ได้) แล้วก็มานั่งในศาลาริมน้ำ เล่านิทานให้ฟังอยู่นี่แล

 

...ที่สุดพรานเจโชพระเอกของซีรี่ย์นี้ ก็ได้มาพบพระกาฬสมความประสงค์ ลิงโลดอยู่ในใจว่า มิต้องถูกประหาร หรือต้องไปใช้ชีวิตลำบากห่างไกลเมียรักที่ไหนแล้ว เข้าไปเจรจาโอภาปราศรัยเล่าความเป็นมาจนหมดสิ้นแล้ว จึงเชิญพระกาฬไปพบพระเจ้าปเสนทิโกศลด้วยกัน

พระกาฬกลับปฏิเสธว่า "ข้าไม่ไปกับเจ้าหรอก แต่ข้าจักฝากคำของข้าไป ไปบอกกษัตริย์ของเจ้าด้วยว่า ข้าไม่ได้โกหก หากพระราชาหลงเชื่อ พวกปุโรหิตที่เป็นมิจฉาทิฏฐิ ทำปาณาติบาต ฆ่าสัตว์บูชายัญ พระราชาจักเสด็จสวรรคต ก่อน ๗ วัน เสียอีก แต่นี่พระองค์ทรงรอดชีวิตมาได้ ก็อาศัยการบำเพ็ญสาธารณประโยชน์

ประการที่ ๑ การสร้างศาลาพักร้อน เป็นที่พักสาธารณะ สำหรับคนเดินทาง เขาร้อนมีความเหน็ดเหนื่อยยาก ได้พักเป็นที่อาศัย เป็นเหตุให้สบายกายสบายใจ นี่เป็นอานิสงส์อันหนึ่ง และ ประการที่ ๒ การทำทางเดินให้คนเดินสะดวก เพื่อความสะดวกของประชาชนด้วยให้เกิดเหตุให้เกิดความสุข อันนี้ก็เป็นความสบายใจ เป็นอานิสงส์ใหญ่ เป็นเหตุที่สอง

การขุดบ่อน้ำ หรือสร้างสะพานเป็นสาธารณะ นี่ก็เป็นปัจจัยให้บรรดาประชาชน ทั้งหลาย มีความสุขในการเดินทาง และการหิวโหยน้ำ อ่อนเปลี้ยเพลียมา ได้น้ำที่อาศัย

การปล่อยสัตว์ที่จะพึงตายให้รอดชีวิตนี่ก็เป็นอานิสงส์ใหญ่ การทำอย่างนี้จึงไม่ตายภายใน ๗ วัน แล้วก็ยังไม่ตายต่อไปอีกหลายวัน เกินหลาย ๗ หลาย ๑๐ หลายร้อยเจ็ด มันก็ไม่ตาย จนกว่าจะถึงอายุขัย ขึ้น ๘ ค่ำ เดือนอ้าย จง นำคำข้ากลับไปบอกพระองค์ว่า พระองค์รอดชีวิตด้วยความดีของพระองค์เอง ไม่เกี่ยวใดใดกับข้าเลย ดังนี้แล้ว พระราชาก็ไม่ควรพิโรธ และไม่ควรเอาโทษกับเจ้า หากพระราชาของเจ้า อยากจักตอบแทนข้าที่ช่วยเตือน ก็จงประกาศคำของข้าออกไปให้ไพศาล ผู้ใดมีเคราะห์หามยามร้าย ขอจงปฏิบัติอย่างที่พระองค์ได้ทรงทำแล้ว จักพ้นจากอุปฆาตกรรม (กรรมตัดรอน) ได้มีชีวิตอยู่จนหมดอายุขัย"

"อย่างนี้เรียกว่า การทำบุญสะเดาะเคราะห์ หรือ ทำบุญสืบชะตา ต่ออายุ ใช่ไหมท่าน" พรานหนุ่มทำหน้าสงสัย

"ถูกแล้ว ยกเว้นอย่างเดียวที่ช่วยไม่ได้ คือถ้าเป็น กาลมรณะ หรือหมดอายุขัยจริง ๆ อย่าว่าแต่ข้าเลย แม้สมเด็จพระจอมไตรบรมศาสดาก็เคยตรัสว่า เป็นเรื่องสุดวิสัย ช่วยเหลือไม่ได้" พระกาฬให้ความกระจ่าง

"อ๋อ... อย่างนี้นี่เอง ข้าก็เพิ่งจะทราบ งั้นข้าขอลากลับก่อน" พรานป่าทำท่าจักเดินทางกลับ

"เอ้า... ไปดีมาดีล่ะ" พระกาฬอำนวยพรให้

"อุ๊พซ์.... เกือบลืมไปท่านพระกาฬ มีคนฝากช็อตมาสซาส (sms) ถึงท่านด้วย" ชายหนุ่มนึกขึ้นมาได้

"อ๋อ... รู้แล้ว หญิงแก่ งูเหลือม และจระเข้ใช่ไหม? มาเข้ามาใกล้ ๆ ข้าจักกระซิบฝากข้อความลับไปถึงท่านเหล่านั้น พูดดังไม่ได้ แถวนี้มีผู้อ่านแอบฟังอยู่หลายท่าน" พระกาฬเรียกพรานหนุ่มเข้ามาใกล้

"zzzz....zzz.z....z.z.z..z.z." กระซิบอะไรกันฟระ ฟังไม่อ็อก!!!...

 

พรานหนุ่มได้พบพระกาฬสมใจปรารถนาแล้ว พระกาฬฝากข้อความกระไร และบทสรุปนิทานธรรมบทอันสุดสะเทือนอารมณ์ จะเป็นเช่นไร ติดตามได้ตอนหน้า

จบตอน ๓

พระกาฬสอนธรรม ตอนที่ ๔

พระกาฬสอนธรรม ตอนที่ ๕ - ขอบเขตของพระพุทธศาสนา

edit @ 18 Jun 2009 11:39:03 by Dhammasarokikku