บินเดี่ยว : การผจญภัยในผ้าเหลือง

เคยสงสัยกันไหม ครับว่า ทำไมสุนัขสวย ๆ งาม ๆ ที่เราซื้อมาเลี้ยง มันตายง่ายจัง ส่วนอารามด็อก หมาวัดเลี้ยงทิ้ง ๆ ขว้าง ๆ ทำไมอึดโคตร ส่วนใหญ่ตายเพราะถูกรถเหยียบซะมาก ประเภทป่วยตายเองนี่ เท่าที่ัสังเกตเป็นเพราะพ่อแม่มันไม่แข็งแรง ประเภทเรื้อนหนังกลับทั้งตัวมาก่อน ลูกก็เลยได้รับถ่ายทอดโรคภัยไข้เจ็บมาด้วย ประเภทพ่อแม่แข็งแรง ลูก ๆ ก็จักแข็งแรงตาม ป่วยตายนี่น้อยเหลือเกิน

จากการไปนั่งสังเกตดูแม่ข้าวเหนียวเลี้ยงลูกแล้ว พบว่า มันเก็บขี้ลูกของมันกินทั้งหมด ครับ ไม่เหลือเศษซากกันทีเดียว ข้าพเจ้าว่า ขี้เด็กมันจักมีอาร้าย มันก็กินนมแม่กันอย่างเดียว ไม่เหม็นเท่าไหร่กระมัง หรืออาจจักอร่อยเป็นพิเศษสำหรับแม่สุนัขเสียด้วยซ้ำ พวกฉี่ก็ด้วย แม่มันเลียเสียสะอาด อีกอย่างก็คือ "รก" ไม่เหลือแม้แต่ซาก แสดงว่า แม่มันคงเลียกินเสียเรียบวุฒิ

เชื่อว่า ใน "ขี้" และ "ฉี่" เด็ก คงจักมีภูมิคุ้มกันผสมอยู่เป็นแน่ แม่กินข้าว แล้วผลิตนม ลูกกินนมผลิตขี้ แม่ไปกินขี้ แล้วผลิตนม เวียนกินเวียนขี้กันเป็นไซเคิ้ลไม่หยุดหย่อนอย่างนี้ มันคงเกิดตัวยาอายุวัฒนะบางอย่างขึ้น ส่วนพวกสุนัขสวยงาม ใจเสาะตายง่าย ก็เพราะไม่ได้รับภูมิคุ้มกันสเปเชี่ยลเช่นนี้ จากแม่ของมันหน่ะซี

ทำไมข้าพเจ้าถึงเชื่ออย่างนั้น? ก็เพราะพระพุทธเจ้าท่านบัญญัติไว้หน่ะซี้

นิสสัย คือ กิจที่บรรพชิตควรทำ ๔ อย่าง มีบิณฑบาต ๑, ห่มผ้าบังสุกุล ๑, อยู่โคนไม้ ๑ และฉันยาดองด้วยน้ำมูตรเน่า ๑  ตรงฉันยาดองด้วยน้ำมูตรเน่านี่ละ ครับ มันคือ เอาลูกสมอไปดองกับฉี่ ประมาณ ๑๕ วัน แล้วจักไม่ปรากฏกลิ่นฉี่ เป็นยาอายุวัฒนะชั้นเลิศ

แม้ "ขี้" พระพุทธเจ้าก็บัญญัติไว้ หากภิกษุอาพาธหนัก ไม่ว่าด้วยโรคกระไร ให้ฉันขี้ตัวเองเข้าไป ครับ แล้วจักหาย รักษาไม่ได้อยู่โรคเดียว คือ โรคหมดอายุ เอ็กซ์พายร์แล้ว ใครก็ช่วยไม่ได้ ฉะนั้นหากใครป่วยเป็นโรคไม่มีทางรักษา หรือมีทางรักษาแต่ไม่มีเงินไปเข้าโรงหมอ ลองยาพระพุทธเจ้าดูบ้างก็ได้เป็นไร

ในมิลินทปัญหา ก็มีระบุไว้ว่า น้ำมูตร (ปัสสาวะ) โค ที่ดองยา ถึงจะมีกลิ่นเหม็น แต่เมื่อบุคคลดื่มกินเข้าไปแล้ว ก็แก้โรคทั้งปวงได้ ... เฮือก ฉี่วัว ก็รักษาโรคได้เหมือนกัน ใครสนใจลองกันได้ ครับ

แต่งานนี้ข้าพเจ้าคนนึงละที่ขอบาย เรื่องฉี่นี่เคยลองแล้ว ยังกลั้นใจแทบตาย ให้ฉันขี้นี่ ขอตายดีกว่า... เอิ๊ก

เจริญธรรม ฯ