เฮ้อ... ว่าจักไม่ข้องเกี่ยวเรื่องประเภทนี้แล้ว โดนมหาโอ๊ตส่ง ems. มาลากให้ไปออกความเห็น เรื่องทำแท้งเป็นประเด็นที่ค่อนข้างละเอียดอ่อนทีเดียวของสังคม ข้าพเจ้าไม่อยากฟันธงลงไปหรอกว่า ผิด หรือ ถูก ควร หรือ ไม่ควร เพราะนั่นเป็นอัตตโนมติ ความเห็นของคนคนเดียว

ข้าพเจ้าอยากชี้ให้เห็นแค่ประเด็นทางธรรม ก่อนจักพาให้หลงประเด็นกันไปไกล
 
ในทางธรรมแล้ว สิ่งที่ต้องยึดไว้เป็นพื้นฐานในการวิเคราะห์ปัญหา คือ บุญกับบาป อยู่คนละบัญชีกัน ครับ และหักล้างกันไม่ได้
 
ว่ากันโดยศีลแล้ว มันชัดเจนซะไม่รู้จักชัดยังไง ท่านว่า ปาณาติปาตา เวรมณี เว้นจากการฆ่าสัตว์ การทำแท้งอย่างไรก็เป็นการฆ่าสัตว์ ไม่ว่าเหตุผลมันจักน่าสงสาร ป้องกันปัญหาสังคม เข้าท่า ไม่เข้าท่า เพียงไร แค่ไหนก็ตาม ผลของมันก็คือความเป็นคนอายุสั้น เจ็บป่วยเป็นประจำ แยกเรื่องศีลออกมาเรื่องหนึ่ง จักได้ไม่สับสน
 
มีคนเคยถาม อ.เล็กว่า สัตว์ที่มันเจ็บป่วยทรมานมาก เราจึงฆ่าเสีย เพื่อให้มันหายทรมาน (เขาเรียกการุณฆาตใช่ไหม?) หรือญาติที่ป่วยทรมานมาก ขอร้องให้เราฆ่าเขาเสีย ดึงสายอ็อกซิเจนออกที หรือฉีดยาให้เขาหลับไปตลอดกาลให้หน่อย เราสมควรทำอย่างไร เป็นปาณาติบาตไหม ผลจักเป็นเช่นไร
 
ท่านใช้ปฏิปุจฉา ถามกลับว่า แล้วคุณมีสิทธิ์อะไร ไปกำหนดอายุขัยของเขา .... ตะดึกตึกโป๊ะ
 
เป็นปาณาติบาตไหม เป็นแหงม ครับ ครบองค์ประชุม สัตว์มีชีวิต รู้ว่าสัตว์มีชีวิต มีจิตคิดฆ่า พยายามฆ่า และสัตว์ตายด้วยความพยายามนั้น คงไม่มีใครที่คิดถอดท่ออ็อกซิเจนออกแล้วหวังให้เขาหายใจได้เอง จักได้มีชีวิตอ