วันนี้ไปรับบาตรไกลถึงหนองมนโน่นแน่ะ เขานิมนต์พระถึง ๗๖ รูป ไปตักบาตรเทโวล่วงหน้า เลยมีรูปมาฝากให้โมทนากันนิดหน่อย อาหารแห้งที่บิณฑบาตได้ส่วนใหญ่ ก็จักถูกส่งขึ้นไปช่วยโรงเรียนบ้านห้วยกองก้าด จ.แม่ฮ่องสอน ที่ถูกน้ำท่วม
 

 

เตรียมตัวกันแต่เช้า
 
 
ญาติโยมเตรียมตัวใส่บาตรกันข้างล่าง ครับ
 
 
ส่วนพระขึ้นมาเตรียมตัวกันบนเขาแบบตักบาตรเทโวโรหณะทั่วไป
(ระลึกถึงครั้งที่พระพุทธเจ้าเสด็จลงจากสวรรค์ชั้นดาวดึงส์
หลังจากโปรดพระพุทธมารดาตลอดพรรษา)
 
 
บรรยากาศ ครับ

 

ประเด็นไม่ได้อยู่ที่การได้ไปรับบาตร ครับ แต่อยู่ที่ขณะกำลังนั่งรอถวายเพล อ่านหนังสือเตรียมสอบไป  มันดันปิ๊งเรื่องทำทานขึ้นมา เลยต้องเอามาโม้ลงบล็อก เรื่องการให้ทานนี่มีให้เขียนเรื่อย ๆ จริง ๆ

คืออย่างนี้ ครับ ข้าพเจ้าเองก็เคยนึกสงสัยว่า เหตุใดหนอ คนเราจึงทำธุรกิจได้ยากเย็นนัก ทั้งที่บางทีก็พอมีความสามารถอยู่บ้าง ทำไมหนอ แม่ค้าหมูปิ้ง อาซิ้มร้านโชว์ห่วย หรืออาเจ้ร้านขายขนมในโรงอาหารสมัย ม.ปลาย มิได้มีความรู้กระไรเป็นพิเศษ เธอทั้งหลายจึงทำธุรกิจได้ดี รุ่งเรืองขึ้นตามลำดับ สามารถส่งลูกจนเรียนจบเมืองนอกเมืองนาได้ตั้งหลายคน

บางคนหาเงินได้ยาก จนต้องอุทานว่า เหมือนแคะเงินออกจากหิน ทั้งที่ฝีไม้ลายมือในการทำธุรกิจ ก็พอตัว ความเก่งกาจในวิชาชีพก็พร้อมพรั่ง

บางคนก็มีโชคช่วย ลาภลอย ดวงโคตรเฮง ไปถูกชะตาใครสักคน หรือดวงได้รับการอุปถัมภ์  เข้ามาสนับสนุน จนได้ดิบได้ดี ทั้งที่ก็ไม่ได้มีความรู้ พื้นฐานครอบครัว หรือแนวคิดกระไรดีนักหนา

สมัยหนึ่ง ข้าพเจ้าอยู่กับความวิเวกวังเวงในถ้ำที่วัดหลวงตาพวง คิดพิจารณาชีวิตของตัวเ