เมื่อเช้าวานนี้เตรียมย่ามไป ๓ ใบ ออกบิณฑบาต (เพราะรู้ว่า ถ้าย่ามไม่พอ โยมจะไปหาถุงพลาสติกมาให้พระถือต่อ พกย่ามไปสำรอง ไม่ต้องเปลืองถุงโยม ช่วยลดขยะ ลดโลกร้อน) ทราบแล้วว่า เส้นทางเดิมที่เดินบิณฑบาตได้ไม่ถึงครึ่งย่ามในวันปกติจักมีชะตากรรมเยี่ยงไรในวันพระใหญ่เช่นนี้ เหลืออีกเพียงประมาณ ๒๐ เมตรจักถึงปากซอยครับ ญาติโยมแห่แหนกันมาใส่บาตรมืดฟ้ามัวดิน
 
โยมผู้ชายคนหนึ่งเห็นสภาพอาตมาโดนญาติโยมล้อมหน้าล้อมหลัง "นิมนต์ค่ะหลวงพี่ ๆ" ทั้งที่ย่ามใกล้เต็มแล้ว ปราดเข้ามาช่วยถือย่ามให้ใบหนึ่ง "เฮ้อ... สวรรค์ช่วย" แอบอุทานเบา ๆ ในใจ 


 
 ภาพประกอบจาก : http://micmill.blogspot.com/2010_06_01_archive.html
 
 
พยายามเดินอย่างเร็วที่สุดแล้วจักได้ถึงปากซอยเสียที แต่ไม่เกิน ๓ ก้าวก็มีคนนิมนต์อีก มองหน้าญาติโยมแล้วก็สงสาร อุตส่าห์ตื่นแต่เช้าออกมาใส่บาตรในวันสำคัญทางพระพุทธศาสนา แต่กลับหาพระใส่บาตรไม่ค่อยได้ ข้าพเจ้านั้นไม่จำเป็นจริง ๆ จักไม่ปฏิเสธญาติโยมที่นิมนต์เลย (แต่ถ้าไม่นิมนต์ก็เดินผ่านไปเลย ทั้งที่มีอาหารในมือเตรียมใส่บาตรนั่นแล) หนักแค่ไหนก็จักฉลองศรัทธาให้ถึงที่สุด แต่วันนี้ต้องจำยอมแพ้ บอกโยมไปว่า "เต็มแล้ว" ระยะทางแค่ไม่ถึง ๒๐ เมตร แต่รู้สึกเหมือนยาวไกลเป็นนิรันดร์ เมื่อต้องเดินผ่านสายตาญาติโยมที่เว้าวอนให้หยุดรับบาตรฉันที (อาจมีคนสงสัยว่า แล้วพระภิกษุรับบาตรมาก ๆ อย่างนี้ไม่เป็นอาบัติหรือ? ขอให้ความกระจ่างไว้ตรงนี้เลยว่า พระวินัยบัญญ