หลายเดือนก่อน มีโยมสูงอายุคนหนึ่งปรารภถึงเรื่องความสัมพันธ์ฉันท์เพื่อน ยิ่งสนิทกันมาก ยิ่งละเอียดอ่อนมาก บางครั้งความสัมพันธ์ก็ขาดสะบั้นลงชนิดไม่เผาผีกัน ด้วยเรื่องเพียงเล็กน้อย
 
ข้าพเจ้าฟังแล้วเฉย ๆ มิได้คิดกระไรมาก จนมาเจอเข้ากับตัวเอง นั่งคิดนอนคิดว่า เอ... ทำไมเป็นเช่นนั้น?
 
สิ่งที่ความสัมพันธ์อันละเอียดอ่อนกำลังเผชิญอยู่ ข้าพเจ้าเห็นว่า คงเป็น "ความคาดหวัง"
 
ถ้าเพื่อนที่เราไม่แคร์มาก ไม่สนิทมาก แม่ม...จะทำเชรี่ยไร เลวแค่ไหน แม้จักมาทำกับเราโดยตรงก็เถิด ก็ไม่เคยทำให้เราเจ็บช้ำน้ำใจ โกรธแค้นฝังหุ่นถึงขั้นเลิกคบกันไปชั่วกาลนาน อย่างมากก็แค่เป็นฟืนเป็นไฟประเดี๋ยวประด๋าว นานหน่อยก็ลืม
 
แต่กับเพื่อนที่เราสนิทมาก แคร์มาก ฝรั่งเรียกว่า "My best friend" เรื่องแค่ติ๊ดส์เดียวเท่านั้นแหละ ที่เขาทำให้เรารู้สึกว่า "เขาไม่แคร์เรา" ก็เป็นเรื่อง จากการนั่งพินิจพิเคราะห์อยู่เป็นเวลานาน อาจอนุมานได้ว่ามันคงเป็นเพราะเราไป "คาดหวัง" ให้เขาเป็นอย่างนั้น อย่างนี้ ให้เขาแคร์ความรู้สึกเราอย่างนั้น อย่างนี้ ลืมนึกไปว่า คนเราทุกคนย่อมมีจุดอ่อน มีข้อเสีย ของตัวเอง โยมคนหนึ่งบอกว่า คนเราแม้เรารู้ข้อเสียของตัวเองแล้ว ก็ยังยากจักแก้ไขข้อด้อยข้อเสียอันนั้น (ถ้าไม่มีเหตุร้ายแรงมาให้เปลี่ยนพฤติกรรม) บางทีก็อาจพอใจจักทำเช่นนั้นต่อไป
 
โดยเฉพาะคำว่า "อย่างน้อยที่สุด เขาไม่น่าจะ..... " คือเป็น minimum standard บรรทัดฐานต่ำสุดที่เพื่อนมนุษย์ (ซึ่งไม่ต้องสนิท) พึงกระทำต่อกัน (ในความคิดของเรา แต่อาจไม่ใช่ในความคิดของเขา) บ่อยครั้งทำให้เราไม่อาจให้อภัยเพื่อนคนนั้นได้
 
โยมสูงอายุคนนั้นปรารภต่อไปว่า "น่าเสียดายความสัมพันธ์สมัยที่ยังดี ๆ กัน"
 
เขาเทียบความสัมพันธ์ที่ผูกพันกันมายาวนาน บางทีตั้งแต่สมัยประถมเป็นเด็กตัวกระจ้อยร่อย เรียนด้วยกัน เที่ยวด้วยกัน เล่นด้วยกัน หัวหกก้นขวิดมาด้วยกัน กับเรื่องที่มาทำให้ผิดใจกัน มันช่างปะติ๋วเดียวชนิดแทบเทียบกันไม่ได้ แต่สำหรับ "ความคาดหวัง" มหาศาลที่เจริญเติบโตมาพร้อมกับวัยที่เพิ่มขึ้น จากเพื่อนที่คิดว่า "สนิทที่สุด" เรื่องปะติ๋วก็กลายเป็นหลาว